Συνήθεις ύποπτοι.

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δεχτώ την πραγματικότητα όπως είναι. Κι αναρωτιέμαι αν φταίει ο κόσμος ή εγώ. Με δεδομένο όμως ότι ο κόσμος δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της δικής μας ύπαρξης και των δικών μας αποφάσεων, τότε καταλήγω πάντα στο συνήθη ύποπτο. Εμένα.
Τι μου φταίει ο κόσμος αν το σώμα μου είναι βαρύ και δεν θέλω να το σηκώσω από το κρεβάτι; Εκείνος μια χαρά ξημέρωσε και μου χάρισε άλλη μια υπέροχη μέρα. Μου έδωσε τις ίδιες 24 ώρες ασχέτως αν ξέρω τι να κάνω με αυτές ή αν μπορώ να τις εκμεταλλευτώ προς όφελός μου. Τι φταίει ο κόσμος αν δεν είμαι ευχαριστημένη με τις σχέσεις μου; Εκείνος έχει στη διάθεσή μου εκατομμύρια ανθρώπων για να διαλέξω. Τι μου φταίει αν κάνω μια δουλειά που σιχαίνομαι χωρίς να αμείβομαι καν αρκετά γι’ αυτή; Εκείνος μου έδωσε τόσα ταλέντα και δεξιότητες, με γέμισε με τόσες ιδέες, μου έστειλε κατά καιρούς τόσες ευκαιρίες, τόσα μηνύματα για να εκμεταλλευτώ.

Κι αν ζητάω βοήθεια μήπως δε μου τη δίνει; Πόσες φορές δεν έχω τα μάτια μου ανοιχτά για να τη δω κι όταν πια το καταλάβω είναι αργά. Κι αν επαναλαμβάνω τα λάθη μου ποιος φταίει; Κι αν δεν παίρνω το μάθημα που πρέπει να πάρω από κάθε κατάσταση κι είμαι αναγκασμένη να την ξαναζώ. Πόσες φορές ο κόσμος μου έδωσε την απάντηση που ζήτησα και έκανα ότι δεν ακούω. Πόσες φορές δεν είχα τα κότσια να αναλάβω την ευθύνη της ζωής μου και κρυβόμουν μήπως με ξεχάσει για λίγο.

Αμέτρητες φορές μου έχει δείξει ότι είναι εδώ κι εγώ ακόμα αμφιβάλλω. Ακόμα κρύβομαι, ακόμα αμφισβητώ. Μα από τον εαυτό σου και τις ευθύνες σου όσο κι αν κρυφτείς πάντα θα σε βρίσκουν. Θα έρχονται κάτω από το πάπλωμα, μέσα στο ντους, στη μοναχική βόλτα που τρέχεις να ξεφύγεις από τι; Θα είναι στα όνειρά σου την ώρα που επιτέλους καταφέρνει να σε πάρει ο ύπνος και στις λέξεις που διαβάζεις στα βιβλία για να ξεχαστείς. Είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι όταν τελειώνει η ταινία κι επιστρέφεις στο εδώ και το τώρα και είσαι ακόμα εκεί. Είναι αυτή η απόγνωση μόλις κλείνεις την πόρτα του σπιτιού και σβήνει η παρηγοριά του πλήθους. Είναι η κρίση πανικού που σαν σωτήρας σου φωνάζει φτάνει. Είναι η σκοτοδίνη που σε προειδοποιεί να ανοίξεις τα μάτια σου όσο είναι ακόμα καιρός.

Όλες αυτές οι σκέψεις όμως δεν είναι απαισιόδοξες. Όλα αυτά τα συναισθήματα, στην πραγματικότητα είναι βοήθειες. Το αν θα τις ακούσουμε κι αν θα τις δεχτούμε είναι το μυστικό για να εξαφανιστούν. Όσο τις αγνοούμε θα εντείνονται, θα φωνάζουν, θα μας κρατούν δέσμιους. Γιατί αρπαζόμαστε από το λάθος, από τη συνήθεια, από τη μιζέρια. Μας εξυπηρετεί. Το άγχος είναι πολύ καλή και μοντέρνα δικαιολογία για όλα. Το να σε παίρνει από κάτω είναι τόσο μακάβρια λυτρωτικό και χαλαρωτικό. Δε συνεχίζεις γιατί μπορεί και να χάσεις κι αυτό φυσικά δεν αποκλείεται. Το σίγουρο όμως είναι πως με το να σε παίρνει από κάτω, δεν πρόκειται να κερδίσεις ποτέ.

Ίσως να ακούγονται όλα αυτά υπερβολές. Αν τυχαίνεις σε κακή μέρα θα ταυτιστείς. Αν τυχαίνεις σε καλή, θα πεις πως δεν είναι έτσι. Μέχρι να έρθει η κακή. Κι όλος αυτός ο επαναλαμβανόμενος κύκλος μας μπερδεύει. Για να γίνουμε ευτυχισμένοι πρέπει να αποζητήσουμε της υπερβολές, όλα όσα νιώθουμε ότι πρέπει να κάνουμε, όσα ξέρουμε ότι αξίζουμε κι όσα το σώμα μας φωνάζει την ώρα που το μυαλό κάνει πως δεν ακούει.

Στην τελική θυμήσου αυτό: τίποτα που μας κάνει ευτυχισμένους, δεν μπορεί να είναι υπερβολικό.

~ℂarrie~

Photo by: chvasilopoulos

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 31/7/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s