Ρωτούν, ξαφνιάζονται, παρατηρούν, γιατί ωρίμασες τόσο γρήγορα. Τόσο άγρια και ξαφνικά.
Γιατί; Γιατί έπρεπε να πάρεις τις καταστάσεις στα χέρια σου όταν δεν είχες επιλογές.
Όταν δεν είχες βοήθεια. Γιατί έπρεπε να αντιμετωπίσεις στιγμές, που δεν ήθελες ποτέ να ήσουν κομμάτι, που θα σε στιγματίζουν για μια ζωή, κι όμως υπήρξαν. Γιατί έπρεπε να γεμίσεις με αισθήματα που μόλις είχες αρχίσει να καταλαβαίνεις με διαθέσεις που δεν ήξερες πως να διαχειριστείς.

«Γιατί είσαι τόσο συναισθηματική;»
«Πφφ είσαι υπερβολική! Γιατί κάνεις έτσι;»
Θα σου πουν…

Εσύ για ακόμη μια φορά σηκώνεις το κεφάλι δυναμικά και απαντάς:
«Γιατί έχω νιώσει κενή, έχω νιώσει ανήσυχη έχω νιώσει ανήμπορη… Γιατί έχω νιώσει όλο το φάσμα των αισθημάτων να με διαπερνούν, συναισθήματα που δημιουργούν ρωγμές παντοτινές, στο δοχείο που με συγκρατεί και τώρα… τώρα ρέω, ρέω παντού. Ανεξάντλητη πηγή. Διότι το βάθος των ρωγμών που πόνο γέμισαν κάποτε , μπορεί να γεμίσει χαρά, μπορεί να γεμίσει έμπνευση, ευτυχία, θυμό, ταραχή , ευγνωμοσύνη… Τη μέρα που θα βρεθείς στα χειρότερά σου είναι η μέρα που ανοίγεται η πόρτα για τη σωτηρία σου και σου υπόσχομαι, όταν σηκωθείς, τις ρωγμές δεν θα θες να τις καλύψεις γιατί χάρη αυτών πια γνωρίζεις, νιώθεις και ξέρεις. Ξέρεις πώς να βιώσεις, να εκτιμήσεις και να υπάρξεις»

Ένα πράγμα να θυμάσαι: Η λύπη θα περάσει, η ανησυχία θα περάσει, η χαρά θα περάσει. Αυτό που έχεις εσύ να κάνεις είναι να αποδεχθείς τη λύπη, να την καταλάβεις να τη βιώσεις έτσι ώστε να μπορέσεις να την αφήσεις να φύγει, όταν την συρρικνώνεις σε ένα ασήμαντο τίποτα, αυτομάτως θα σε ρίξει κι άλλο. Άστη να σε καταβάλει. Αποδέξου και άνθησε.

Πώς τα καταφέρνεις θα σε ρωτούν, πώς μπορείς και ξανά ανεβαίνεις στη επιφάνεια;

«Θα σου πω» τους απαντάς με μια γλυκόπικρη έκφραση στα μάτια. «Μην βάζεις ταμπέλες σε τίποτα, μην βάζεις ταμπέλα στο κενό, στο απέραντο πηγάδι που δημιουργεί ο πόνος, η λύπη και η απέραντη θλίψη που νιώθεις. Μην βάζεις ταμπέλα στο αίσθημα της αδιανόητης αδρεναλίνης που σε διαπερνά της φλόγας στο στομάχι σου που ξαφνικά σε καίει από μέσα προς τα έξω, στη δυσάρεστη εγρήγορση και αδιαθεσία που σε κάνει να νιώθεις η βαθιά ταραχή σου. Νιώσε τα όλα, όσα πιο βαθιά, όσο πιο πικρά μπορείς, κατάλαβέ τα και βρες τη δύναμη να τα αφήσεις να φύγουν. Δες τη μεγάλη εικόνα. Δες τη ζωή από μια άλλη οπτική, πιο ευρεία, βρες τη δύναμη και πήγαινε ένα βήμα παρακάτω. Μην ταυτίζεσαι με το παρελθόν, με ιστορίες, με καταστάσεις… Δεν είσαι αυτό που ήσουν. Είσαι στο τώρα και μπορείς να είσαι οποιοδήποτε θέλεις να είσαι. Είσαι τόσα περισσότερα από μια μπερδεμένη ανάμνηση…

»Κλείσε τα μάτια και νιώσε να αιωρείσαι πάνω από το σώμα σου, δες την ζωή σου από ψηλά, πάρε μια ανάσα και τόλμησε»

~ℒuna~

Photo by: despinaniki 

 

 

 

 

©Luna, Topicαπ 1/8/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: