Στη χώρα- Κόλαση.

«Γράψε και κάτι πιο αισιόδοξο. Μη ζαλίζεις τον κόσμο με τις δικές σου έννοιες και τις δικές σου μαύρες σκέψεις. Είναι καλοκαίρι, θα πρέπει να αλλάξεις και λίγο ύφος. Οι άνθρωποι πάνε διακοπές, δε θέλουν να διαβάζουν για μιζέρια και για γκρίζα τοπία».

Λες να μ’ ένιωθαν άμα τα ‘γραφα καλύτερα;

Τι καλό να γράψω στο καλοκαίρι αυτό; Τι καλό να πω στην Ελλάδα αυτή; Κάθε μέρα βροχή, κάθε μέρα καταστροφή, κάθε μέρα θάνατος. Η άδειά μου πλησιάζει και ναι, μετά από τόσα χρόνια θα πάω διακοπές. Όμως δεν αρκεί αυτό για να τα δω θετικά. «Αυτά τα μάτια μου τα βλέπουν όλα μαύρα και οι παιδικοί μου φίλοι μου γυρνάνε τσιγάρα. Για δες που νοσταλγήσαμε τις μέρες του κρύου…»

Η Ελλάδα καίγεται, η Ελλάδα πενθεί, πλημμυρίζει, κλαίει, ψεύδεται. Η Ελλάδα μού κόβει τα φτερά, μου μαυρίζει τα χρώματα, μου παίρνει τα όνειρα και τα τσαλακώνει πετώντας τα από μακριά και επιδεικτικά στο καλάθι των σκουπιδιών μπροστά στα μάτια μου.

Η χώρα αυτή κλαίει και τραβάει και τα παιδιά της στο ποτάμι των δακρύων της. Και μόλις τους μάθει το κλάμα καλά και τα μορφώσει όλα αρκετά, ώστε να είναι μόνο για κλάματα, αρχίζει και γελάει αργά και σαρκαστικά εις βάρος τους. Γελάει για να τους δείξει πόσο χαίρεται με το κλάμα τους και πόσο τους λυπάται που κάνουν αυτό που η ίδια τους δίδαξε.

Μας δείχνει με το δάχτυλο αν δεν προκόψουμε στο δρόμο που μας χάραξε. Όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι υποδεέστεροι. Εδώ δεν έχει σημασία τι θέλεις. Έχει σημασία μόνο τι θα σε βοηθήσει να ζήσεις. Ή τι θα σε κάνει τουλάχιστον να φαίνεσαι προκομμένος. Άσχετα αν εσύ θα ζεις ή αν θα χαίρεσαι. Θα είσαι ένας επιτυχημένος χωρίς καμία ουσιαστική επιτυχία. Και αν πάλι δεν προκόψεις, θα φταις εσύ. Δε θα φταίει εκείνη που δε σε άκουσε. Δε θα φταίει εκείνη που δε σου έδωσε οξυγόνο να αναπνεύσεις και χώρο να ονειρευτείς. Απλώς δεν είσαι αρκετά καλός μάλλον. Δεν είσαι καλός μαθητής, δεν είσαι υπεύθυνος φοιτητής, δεν είσαι άξιος εργαζόμενος.

Η Ελλάδα μιλάει χωρίς να ακούει. Η Ελλάδα παίρνει χωρίς να δίνει. Κατηγορεί χωρίς να αναλαμβάνει ευθύνες. Έχει άποψη χωρίς να έχει γνώση. Περηφανεύεται για την τόσο μεγάλη προσφορά της στην παιδεία και τη δημοκρατία, χωρίς να παρέχει στα παιδιά της ούτε στιγμή παιδεία και δημοκρατία. Η Ελλάδα σε σφάζει αν μιλήσεις, η Ελλάδα σε καταπίνει αν σκεφτείς, η Ελλάδα σε τρώει αν τολμήσεις να βγεις μπροστά από τη γραμμή που σου έθεσε για όριο.

Κι εμείς υπνωτισμένοι χορεύουμε το χορό της. Κινούμαστε γύρω της και τη θαυμάζουμε, τη χαιρόμαστε, την παινεύουμε. Μα πότε μας παίνεψε εκείνη; Πότε έλαβες επιβράβευση από εκείνη; Σαν εραστής που αδιαφορεί και μας ρουφάει με λύσσα κάθε μέρα τα σωθικά κι εμείς θαμπωμένοι από τον έρωτα τον εξιδανικεύουμε, ανήμποροι να πάρουμε πίσω την ανάσα μας. Βάζουμε μπροστά εκείνους τους 10 σοφούς ανθρώπους λέγοντας ότι είμαστε απόγονοί τους, ενώ απλά είναι άνθρωποι που έζησαν στον ίδιο χώρο χιλιάδες χρόνια πριν. Τι κοινό έχεις λοιπόν, με αυτούς και υπερήφανα φωνάζεις «είμαι Έλληνας» και τι ακριβώς σου προσφέρει πλέον αυτή η ταυτότητα;

~Ṣiren~

Photo by: Panagiotis Vikatos

 

 

 

©Siren, Topicαπ 8/8/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s