Όταν ο ψίθυρος γίνεται κραυγή.

Υπάρχουν φορές που τι να γράψω δεν ξέρω, όπως και αυτή. Μολυβί και χαρτί παίρνω και το μυαλό μου αδειάζω, ώσπου το άσπρο να μαυρίσει, λέξεις να γεμίσει, ώστε το άδειο της ψυχής να ονομαστεί γεμάτο και το τέλος να γίνει αρχή, με μια νότα ελπίδας στη φωνή, να ξανά αρχίσεις…

Σκέπτομαι και αναριγώ, αναμνήσεις με μελάνι ζωντανεύω, ανασυνθέτω.

Χμμ… είναι ωραίο το αίσθημα όταν κοιτιέσαι στο καθρέπτη και το κεφάλι σου γεμίζεις με αρνητισμό, σαγηνευτική τοξικότητα που σε αγγίζει σε γαληνεύει με τον πιο λάθος αλλά και συνάμα σωστό τρόπο. Μια αυτοκαταστροφική τελειότητα σε προσεγγίζει, με πονηρή ματιά σε σαγηνεύει και στα δίχτυα σε τυλίγει . Σε αφήνει να νομίζεις ότι τον έλεγχο κατέχεις. Δοκίμασε τα μάτια σου να τρεμοπαίξεις προς κατεύθυνση διαφορετική, να δεις που τελικά σε έχει κυριεύσει και σαν μαριονέτα σε κινεί, αυτή η γλυκόπικρη οδύνη, παντοτινή. Ή τουλάχιστον έτσι φαντάζει στην αρχή.

Αγκαλιάζεις το σώμα σου, με τα χέρια σου δεμένα σφιχτά, άλυτος δεσμός, και δακρύζεις. Γιατί σου φύτεψαν τέτοιο μίσος για τον εαυτό σου... το ένα δάκρυ κυλά μετά το άλλο χωρίς σταματημό. Χωρίς κανένα δισταγμό.

Μια σύγκρουση μέσα σου υπάρχει, σε ξυπνά και μαρτυρά τα πιο κρυφά σου μυστικά. Ένας χορός χαράς και λύπης στο ρυθμό του μυαλού σου ζωντανεύει. Άδειασμα και γέμισμα. Μα τι όφελος έχει; Μέσα στο χαμό καταλαβαίνεις τι είχες και τι δεν έχεις πια αγάπη γα το εαυτό σου απειλητικά σε χαιρέτα.

Κάθε λεπτό που περνά , από τον λήθαργο ξυπνάς .

«Αγάπη για τον εαυτό», μα τι είναι αυτό; Έχεις αρχίσει να ξεχνάς. Μην με κοιτάς δεν ξέρω να σου πω. Για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Διότι τα πάντα με ένα τελείως αλλιώτικο τρόπο αντιλαμβανόμαστε και καταλαβαίνουμε, με ένα μοναδικό τρόπο βλέπουμε. Την  προσοχή μας στρέφουμε, ουσία και αξία  δίνουμε σε τελείως διαφορετικά πράγματα.

Ο καθένας μας είναι μοναδικός, καθώς οι εμπειρίες, τα τραύματα , οι διεργασίες και οι ζυμώσεις που έχουν γίνει μέσα μας σαν από διαφορετικούς κόσμους είναι παρμένες.

Το να αγαπάς τον εαυτό σου δεν είναι κάτι που θα μπορέσεις ποτέ να αγγίξεις να δείξεις με το δάχτυλο σου και υλικά να αντληθείς, ο μόνος τρόπος να το καταλάβεις είναι να το αισθανθείς.

Αυτό το αίσθημα που σαν από χρυσό φτιαγμένο, μεγαλώνει και ωριμάζει όσο μεγαλώνεις και ωριμάζεις και εσύ όσο το δουλεύεις. Ένα ταξίδι είναι και αυτό, χωρίς κάποιο προορισμό, με την ευγνωμοσύνη για οδηγό και την άνοιξη στο άγνωστο σαν συνοδοιπόρο. Νιώσε την αξία σου, γιατί -ναι- είσαι αρκετός, αυτά που λες έχουν αξία και ναι έχεις την δύναμη να κάνεις όλα όσα θες και έχεις ονειρευτεί. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει πραγματικά να νιώσεις τον εσωτερισμό σου, να αποδεχθείς το εγώ σου. Γιατί δεν είμαστε μονό δυνατότητες, αλλά και γεμάτοι πληγές και αδυναμίες. Αυτά τα τραχιά  κομμάτια σου είναι όμως που σε έχουν σχηματίσει σε αυτό που είσαι. Κατάλαβε, αποδέξου και άσε το ταξίδι να ξεκινήσει. Και όπως είπα και πιο πριν άσε το τέλος να γίνει αρχή.

~ℒuna~

Photo by: jenni_elric

 

 

 

 

©Luna, Topicαπ 8/8/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s