Πάνε βράδια που δεν σε είχα ονειρευτεί.
Κι’ όμως σήμερα σε ονειρεύτηκα.
Και ήταν τόσο δυνατό, σαν αυτά τα όνειρα που τα αισθάνεσαι αληθινά.
Αυτά που φοβάσαι να ρισκάρεις.Εκείνα που πιστεύεις πως κάθε σου πράξη θα έχει μία συνέπεια στον πραγματικό κόσμο.
Σαν αυτά που δεν αγγίζουν μόνο το μυαλό σου, μα και την ψυχή σου.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν σταμάτησα, ρίσκαρα.
Αν φοβόμουν;
Ναι! Πολύ! Αλλά είχα τη ανάγκη να σου μιλήσω, να σε αγγίξω, να σε αγκαλιάσω.
Τόσα βράδια το περίμενα.
Προσπαθούσα να κοιμηθώ για να σε ονειρευτώ.
Ένιωθα την ανάγκη.
Ήθελα να σου φωνάξω πως σ’αγαπώ.
Αλλά γιατί;
Γιατί δεν ερχόσουν τόσα βράδια;
Γιατί με άφηνες να ζω στο σκοτάδι;
Ήθελα να με αγκαλιάσεις, να σκουπίσεις τα δάκρυα από το πρόσωπο μου.
Συγγνώμη! Δε σε κατηγορώ.
Ψιθύρισέ μου, σε παρακαλώ, στο αυτί μονάχα πως με αγαπάς.
Πως δεν θα με ξανά αφήσεις.
Θέλω να ζεις για εμένα, να είμαι ο λόγος που χαμογελάς, που ανασαίνεις.
Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη όταν ξυπνάς.
Ξέρω! Πρέπει να σε αφήσω.
Δεν μου είναι καθόλου εύκολο, μα θα το προσπαθήσω.
Δεν θα το κάνω για μένα, μα για σένα.
Να ξανά έρθεις γρήγορα, προτού να είναι αργά!
Σ’ αγαπάω!
Καληνύχτα…

~Θάνος~

Photo by: despinaniki

 

 

 

 

 

 

©TopicU, Topicαπ 11/8/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: