Ο Αύγουστος είναι συναίσθημα. Άλλοτε καλό κι άλλοτε κακό. Καλό γι’ αυτούς που το απολαμβάνουν, κακό για εκείνους που νιώθουν να τον χαραμίζουν. Ένας μήνας πιο βαρύς κι από τον ίδιο το Δεκέμβριο που φέρνει μαζί του τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Έχει διαστάσεις, μυρωδιές, ήχους και γεύσεις. Έχει βαρύτητα και μια αίσθηση του σημαντικού πλεγμένη με μια ατελείωτη ανεμελιά. Έχει 40 βαθμούς θερμοκρασία κι όμως, όταν τον σκέφτεσαι, νιώθεις μια απαλή δροσιά στο μάγουλο σαν αεράκι.

Η γεύση του είναι αλμυρή κι έχει λίγο από τεκίλα. Τα ρούχα λιγοστά, το δέρμα ηλιοκαμένο, οι μυρωδιές θαλασσινές κι η άμμος τρυπώνει στα πιο περίεργα σημεία. Χρώματα λαμπερά κίτρινα και πορτοκαλί σαν τον ήλιο και η μουσική του σαν νερό που τρέχει ή σαν το κύμα που σκάει. Τα αυγουστιάτικα χαμόγελα είναι πιο πλατιά από τα άλλα και οι έρωτες γεννιούνται πανεύκολα και φουντώνουν στο λεπτό. Οι αισθήσεις διεγείρονται πιο έντονα και νιώθεις πως η ζωή είναι ωραία και πως όλα θα πάνε καλά. Ξεχνάς μέσα σε μια βουτιά, ότι σε ταλαιπώρησε μέσα στο χειμώνα. Συγχωρείς όταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο μοιάζει να ‘ναι ένα ποτήρι κρύο νερό.

Όμως είναι και η άλλη πλευρά του Αυγούστου, η καταθλιπτική. Όταν είσαι πολύ μακριά για να ακούσεις το κύμα, όταν έχεις άπλετο κρύο νερό στο ψυγείο αλλά θα το αντάλλαζες με όλη τη δίψα του καυτού ήλιου. Όταν η δροσιά του κλιματιστικού σε κάνει να ξεχνάς ότι είναι καλοκαίρι κι ένα κρεβάτι σε καταπίνει, αντί για την παιχνιδιάρα αμμουδιά. Όταν η μόνη αλμύρα που γεύεσαι είναι από τα δάκρυα που τρέχουν γιατί ξέρεις ότι αυτός ο Αύγουστος δε θα μπορέσει να θεραπεύσει τις πληγές του χειμώνα. Μόνο θα προσθέσει λίγες ακόμα, γιατί η ζωή τελικά δεν είναι τόσο ανέμελη όσο θα έπρεπε.

Η κάψα της πόλης έχει τη ζέστη της φωτιάς κι όχι του ζωοδότη ήλιου. Αυτό το καλοκαίρι έχει δύο όψεις, αυτό το καλοκαίρι μάς ξεγέλασε. Δεν κράτησε τις υποσχέσεις του για φέτος. Πίσω από κάποιες κλειστές πόρτες μπορείς να ακούσεις τον απόηχο του θρήνου. Πίσω από άλλες τον ήχο που κάνουν τα κέρματα όταν φτάνουν ίσα ίσα για έναν καφέ να πεις ότι βγήκες από το σπίτι. Από αλλού μόνο ησυχία, η ησυχία ενός ακυρωμένου ταξιδιού, ενός χωρισμού, μιας αναπάντεχης απόλυσης. Σε αυτές τις πόρτες ο Αύγουστος δεν έχει φτάσει. Ή μάλλον έφτασε κι επιβάλλει την παρουσία του αλλά τι να τον κάνεις μισό; Τι να τον κάνεις χωρίς την ξεγνοιασιά και τα γέλια; Προτιμάς να μη σε δει, να σε προσπεράσει, να μην καταλάβει πόσο μάταια τον χαραμίζεις.

Όπου κι αν σε πέτυχε αυτός ο Αύγουστος, άφησέ τον να σε φιλήσει, να σου πει γιατί ήρθε και τι σου έφερε. Τι είναι αυτό που θέλει να σου μάθει και αν προσπαθεί να σε πεισμώσει. Στους αργούς ρυθμούς του, μέσα στην ησυχία και την κάψα, ψάξε να βρεις τον τρόπο να ξαναγεννηθείς. Ακριβώς όπως ο φοίνικας.


ℂarrie

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 14/8/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: