Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι.
Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα.
Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας,
φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Μάτια μισόκλειστα από τη νύστα και ένα μυαλό μπουρδέλο.

Κοιτάς τις ταράτσες των πολυκατοικιών, κρατώντας μια κούπα καφέ.

Η ζέστη του καλοκαιριού σού καίει το μπράτσο,
όπως καίγομαι και εγώ μέσα μου που δεν εκπλήρωσα τα όνειρα μου.
Αναπολώ για λίγο τις μέρες που γνωριστήκαμε.
Καλοκαίρι ήταν, όπως και τώρα.
Πάνε χρόνια και αυτό φαίνεται στο κουρασμένο σου πρόσωπο.
Το κορίτσι με τα μεγάλα καπέλα και τα φανταχτερά φορέματα,
που συναντούσα κάθε απόγευμα στην ακρογιαλιά,
είναι πλέον χαμένο στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες, κάτω από το κομοδίνο.
Όλα άλλαξαν,
εκτός απ τις συνήθειες μας.
Ήλιος, καφές και νικοτίνη.
Αυτά αγαπούσε το κορίτσι μέσα στο άλμπουμ,
αυτά αγαπάς και συ.
Βάζω και εγώ μια κούπα καφέ και βγαίνω στο μπαλκόνι.

Ωραία μέρα για να ξανασυναντηθούμε στο ακρογιάλι,σκέφτομαι, μα δε τολμώ να το πω φωναχτά.


Μαρίζα

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

©Μαρίζα, Topicαπ 17/8/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: