Όταν ανεβαίνεις σε ένα rollercoaster για πρώτη φορά, πιθανόν να είναι μια τρομακτική εμπειρία. Είσαι σφιγμένος, φοβισμένος, δε βλέπεις τίποτα, ουρλιάζεις από αγωνία, δεν αναπνέεις και περιμένεις να τελειώσει. Τη δεύτερη φορά προσπαθείς να ξεσφίξεις τα δόντια και το στομάχι και να αναπνεύσεις ώστε να νιώσεις την αίσθηση της αδρεναλίνης που σου δίνει. Την τρίτη φορά βλέπεις, παρατηρείς και απολαμβάνεις τη διαδρομή, ουρλιάζοντας αυτή τη φορά από διασκέδαση. Την τέταρτη έχεις πια χαλαρώσει πίσω στο κάθισμα, τραβάς γερές τζούρες αέρα και σηκώνεις τα χέρια στο κατέβασμα.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στη ζωή. Την πρώτη φορά που βιώνεις μια κατάσταση μοιάζει απροσπέλαστη, δύσκολη όσο και πρωτόγνωρη, οι κινήσεις είναι σπασμωδικές. Όταν τελειώσει, ο οργανισμός έχει δημιουργήσει πια αντισώματα, όπως ακριβώς θα έκανε και με έναν ιό. Έτσι την επόμενη φορά που η κατάσταση θα εμφανιστεί, θα είναι ολοένα και πιο έτοιμος, μέχρι να φτάσει στο σημείο να μη νιώθει καν απειλή. Σε αυτή την περίπτωση έχεις δημιουργήσει πια μια κατάκτηση, μια εμπειρία και μια γνώση.

Αντίστοιχα, εντελώς διαφορετικά βιώνουμε μια ίδια κατάσταση σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μας. Στην εφηβεία όλα μοιάζουν με το τέλος του κόσμου. Στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης τίποτα δε μοιάζει να μπορεί να μας βλάψει στ’ αλήθεια, νομίζουμε πως θα είμαστε για πάντα νέοι και άτρωτοι. Ωριμάζοντας, αν είμαστε τυχεροί, έχουμε συσσωρεύσει αρκετή εμπειρική γνώση ώστε να μη χρειαστεί να βιώσουμε πολλές από τις ανθρώπινες καταστάσεις για πρώτη φορά. Ίσως γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να τολμάμε όσο είμαστε νέοι. Να δημιουργούμε σχέσεις για να μαθαίνουμε από αυτές, να κάνουμε πολλά πολλά λάθη όταν ακόμη όλα δικαιολογούνται στο βωμό της νεανικής αφέλειας. Να αλλάζουμε γνώμη συνεχώς και να ψάχνουμε τι στο καλό πια θέλουμε, γιατί αν δε σου μπει το μικρόβιο από τότε, μεγαλώνοντας τρως τη ρουτίνα αμάσητη.

Πρέπει να μας αδικήσουν για να μη σοκαριστούμε όταν ανακαλύψουμε πως ο κόσμος είναι άδικος. Να μας πληγώνουν για να μάθουμε πώς να διαχειριζόμαστε τον πόνο. Να χάσουμε κάτι σημαντικό για να μάθουμε να διεκδικούμε αυτό που πραγματικά λαχταρούμε. Να χαραμίσουμε ευκαιρίες ώστε να μην αφήνουμε όσες έρχονται να πάνε χαμένες. Να μάθουμε το ψεύτικο και το παράλογο για να μπορούμε να επιλέγουμε πάντα τη λογική και την αλήθεια. Και να πληγώσουμε πρέπει για να μάθουμε τη μετάνοια και το συγγνώμη. Και να αγαπήσουμε σε όποια ευκαιρία, με αυτό τον υπέροχο νεανικό, εγωιστικό τρόπο, να δοθούμε και να μοιραστούμε, όταν μπορούμε να πάρουμε τον εαυτό μας και να φύγουμε χωρίς κανένα συμβιβασμό.

Να ‘ξερες πόσο τυχερός είσαι που βίωσες τον πόνο, τη δυσκολία, την αδικία! Να ‘ξερες πόσο ευνοημένος που το σχολείο της ζωής σε επέλεξε για να σου μάθει, να σου δώσει δωρεάν την ασπίδα της εμπειρίας. Πόσο πολύτιμη είναι η γνώση αυτή αν μπορούσες ένα λεπτό να συνειδητοποιήσεις, θα ήσουν ευγνώμον για πάντα! Στην ευθεία δε θα είχες συστηθεί με τον εαυτό σου, δε θα υπήρχε διακλάδωση να τον συναντήσεις. Κι αν βρισκόσουν μπροστά σε κανένα εμπόδιο, δε θα ‘ξερες κανένα γνωστό δρομάκι για να ξεφύγεις. Κι αν είχε κανείς ανάγκη και σε ρωτούσε για κανένα δρόμο, δε θα ‘ξερες να τον βοηθήσεις. Ούτε θα έπαιρνες απόφαση να βγεις από αυτή τη ριμάδα την ευθεία αν τη βαριόσουν!

Γι’ αυτό πάρε ένα λεπτό στην ησυχία κι ευχαρίστησε τη ζωή που σε βάζει πάνω σε αυτά τα rollercoaster ξανά και ξανά για να σε σώσει. Είναι ειρωνεία αλλά όσο φοβάσαι, τόσο ουρλιάζει στα αυτιά σου σαν τον άνεμο επάνω στο τρενάκι: για να μη φοβάσαι.


ℂarrie

Photo by: Μ.J


 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 28/8/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: