Τον τελευταίο καιρό νιώθω γύρω μου μια ατελείωτη σαπίλα. Προσπαθώ να αντιληφθώ από πού έρχονται αυτές οι απαίσιες οσμές που μου φέρνουν αηδία κι ενοχές. Είναι η μυρωδιά της αποσύνθεσης των χαμένων ονείρων που πεθαίνουν κάθε μέρα, είναι η δυσωδία του ευτελισμού των ψυχών, τα φθηνά αρώματα συνοδευόμενα από υπάρξεις αποφασισμένες να είναι φθηνές. Η εικόνα των ανθρώπων που αποσυντίθενται αργά αλυσοδεμένοι σε ένα σπήλαιο παρόμοιο με εκείνο του Πλάτωνα, μολύνει φανερά την ομορφιά και την ακεραιότητα της αγνής φύσης που ακόμα μας εμπιστεύεται. 

Την κούραση και τη μιζέρια θαρρείς και μπορείς να την αναπνεύσεις στους δρόμους της πόλης. Κάθε βήμα ενέργειας μοιάζει να παλεύει μόνιμα με τη νωχελικότητα που  παραφυλάει. Τα μάτια μας λαχταρούν να δουν λίγη ομορφιά και να συγκινηθούν, μα ξεχάσαμε η ομορφιά ποια είναι. Την προσπερνάμε, την απαξιώνουμε, τη μεταθέτουμε σε είδος πολυτελείας. Κι όλα εκείνα μέσα μας που παλεύουν ακόμα να φτάσουν στο συνειδητό και να δώσουν το μήνυμα, χάνουν το δρόμο μέσα στα μπερδεμένα μας μυαλά κι αυτοκτονούν. Ίσως έτσι εξηγούνται τα δάκρυα που μας πιάνουν την ώρα που βλέπουμε τηλεόραση και έχουμε αποφασίσει πως είμαστε καλά, ίσως είναι ο φόρος τιμής για την αυτοκτονία που ταυτόχρονα με εκείνη την ώρα διαδραματίζεται μέσα μας.

Ό,τι δεν ξέρεις δεν μπορεί και να σε πληγώσει, δεν αμφιβάλλω για την παρουσία υπάρξεων εντελώς ανίδεων για αυτές τις καταστάσεις, που ζουν αφελώς μα εντελώς ευτυχισμένα. Ωστόσο, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για το πλήθος αυτών και ειδικά σε μια χώρα που αναγκάζεται να ξυπνήσει ξαφνικά και οδυνηρά κάτω από το βάρος των απότομων δυσκολιών. Παρατήρησε αν αυτές οι λίγες γραμμές ενοχλούν το μέσα σου με μια ενόχληση οικεία, αν αναγνωρίζεις έστω και λίγο, κάτι από τον εαυτό σου. Ίσως να πασχίζεις να το κρατήσεις μυστικό, μα το μόνο που έχει σημασία είναι να το ξέρεις εσύ, το μόνο που πραγματικά σε ενοχλεί.

Δεν είσαι μόνος. Η συνειδητοποίηση της κατάστασής μας είναι πλέον γεγονός που συνεχώς κερδίζει έδαφος. Η κατάντια του κόσμου είναι δική του και δεν είμαστε υποχρεωμένοι να την κάνουμε δική μας. Μπορούμε να την απαρνηθούμε. Ίσως πάρει χρόνια μα ο κόσμος έχει την αιωνιότητα δική του. Εν τούτοις, αρκεί να ποτίσουμε τον εαυτό μας και να σκορπίσουμε λίγη ευωδία στους δρόμους σήμερα.

Οι άβολες αλήθειες και συνειδητοποιήσεις που κατά καιρούς πυροδοτούνται μέσα σου, είναι ό,τι πιο σημαντικό και σωτήριο μπορεί να σου συμβεί. Αναζήτησέ τες, προκάλεσέ τες, θέσε τες στην υπηρεσία σου. Λίγο λίγο θα γίνουν το πρώτο σωσίβιο. Μέχρι τότε να θυμάσαι πως … δεν είμαστε μόνοι!


ℂarrie

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 5/9/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: