Εμμονής επακόλουθα.

Αφουγκράσου τα χρώματα τ’ ουρανού να σβήνουν.
Τ’ αστέρια κρέμονται στο σκοτάδι
Κι εσύ απλώνεις το χέρι να τ’ αγγίξεις
Μα είσαι τόσο μακριά.
Να κι εγώ τεντώνομαι, μα δε σε φτάνω.
Είσαι τόσο μακριά.

Στο μπαλκόνι καπνίζω πάντα μόνος
Εκεί μπλέκω τις σκέψεις μου σε όμορφα κουβάρια.
Ξεδιπλώνονται ύστερα στα όνειρά μου
Και τα σκέφτομαι το πρωί με τον καφέ.

Εδώ και λίγες νύχτες σε βλέπω να κοιτάς τ’ αστέρια
Κι όλο τινάζεις το χέρι να τ’ αγγίξεις
-Έλα! Έλα να τα φτάσουμε.
Μιλάς σ εμένα μα κοιτάς την άβυσσο.
Μιλάς σ εμένα κι έχεις τα χέρια σου στον ουρανό στραμμένα.

Είναι αργά.
Μ’ αρέσουν αυτά τα δροσερά ρεύματα που μας φιλάν το κατακαλόκαιρο.
-Ζεστένεται η μπύρα σου!
Μ’ αρέσει να σε χαζεύω να κοιτάς τ’ αστέρια.
Το βλέμμα σου χάνεται, γίνεται άπειρο και ταξιδεύει.
Κι ας με ξεχνάς για ένα όνειρο άπιαστο.

Δεν ξέρω αν ήρθαμε εδώ για να πιούμε μαζί τη μπύρα
ή για να δεις τ’ αστέρια.
-Κάτουρο έγινε. Δεν πίνεται.
Ο αέρας κόπασε.
Έφυγες.

Μένω πάλι μόνος στο μπαλκόνι.
Τα χρώματα έχουν σβήσει από ώρα
Και το άπειρο του διαστήματος με τρομάζει
όλο και περισσότερο.

Τεντώνω το χέρι να φτάσω το άπειρο
Και μου πέφτει το τσιγάρο.
-Αρχίδια.
Ακόμα, τόσο μακριά.


〇λοφέρνης

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Ολοφέρνης, Topicαπ 9/9/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s