Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 ο Γιώργος Σεφέρης μάς αφήνει παρακαταθήκη ένα πλούσιο έργο και πλέον είναι δική μας δουλειά να  το ερευνήσουμε, να το προσεγγίσουμε,να εμπνευστούμε. Διαβάζοντας το ποίημα «Τελευταίος Σταθμός» και ύστερα από σκέψη, για το αν η πράξη μου αποτελεί ύβρη ή απόδοση φόρου τιμής, προέκυψε το παρακάτω κείμενο ως προσπάθεια διαλόγου με το έργο του.

Για την αλήθεια που πρέπει να ‘κούσεις.
Τις δύο μορφές υπόστασης.
Μια δική μου,
μια για όλους.

Για τους ανθρώπους της διασποράς.
Για τον ειρμό που τρέχει καβάλα στο νήμα της σκέψης
και κόβεται όταν τα δάκρυ
απλώνουν το μελάνι σε μουντζούρα.

Για το δόλο που διατρέχει
τα μάτια και κινεί τα χέρια.
Για την απληστία των μεγάλων,
που σπέρνει τη θλίψη στις άδειες αγκαλιές,
ενώ τουφέκια και φωνές ενορχηστρώνει.

Γι’ αυτά μιλάτε μας με παραμύθια.
Γι’ αυτά χαθείτε στις γραμμές κι εμείς ακολουθάμε.
Μα την αλήθεια κι αν τη χρυσώσεις δε τη θες.
Γιατί μοιάζει ψεύτικη η φύση του ανθρώπου,
δισυπόστατη η ύπαρξή του.
Και τελικά αυτή είναι ίσως η αλήθεια.
Η φυλακή που νωρίς μπήκαμε,
κι αργότερα τη νιώσαμε να μας κρατά τα χέρια πριν τον ύπνο.
Πλέον μόνο όταν προαυλιζόμαστε, ανοίγουμε τα μάτια
και κοιτούμε τον ουρανό για ελπίδα.

Γιατί είναι δύσκολο να περπατάς στα σκοτεινά.
Κι όταν τη βλέπεις την αλήθεια,
Δε θες πατρίδα ν’ αναπαυτείς,
Ούτε ένα στήθος να ξαπλώσεις.

Γι αυτό κι οι νύχτες με φεγγάρι είναι πάντα μοναχικές.


〇λοφέρνης

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

©Ολοφέρνης, Topicαπ 23/9/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: