Κάτι για την αγάπη.

Μια πολύ μεγάλη σύγχυση που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία, είναι ο συσχετισμός του συναισθήματος της αγάπης με τον έρωτα ή με την υπέρτατη καλοσύνη. Η αγάπη είναι προσωπικό θέμα, συμβαίνει σε εμάς και αφορά εμάς. Μπορούμε να τη βιώνουμε απλά, μπορεί και να τη δίνουμε. Μπορώ πάρα πολύ άνετα να σε αγαπώ, να επιθυμώ για εσένα καλό, ωστόσο να μη σε συμπαθώ και να μη σε θέλω στη ζωή μου. Δε συνδέεται με συγκεκριμένες καταστάσεις, ούτε απαιτεί προϋποθέσεις. Απλά υφίσταται.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα συναίσθημα και τίποτα λιγότερο από το υψηλότερο σε δόνηση συναίσθημα. Είναι μια κατάσταση. Κάποιοι λένε πως είναι ο δρόμος πως την ολοκλήρωση. Η αγάπη είναι κάτι που βιώνεται όπως και όλη η γκάμα των συναισθημάτων, δίχως να απαιτούνται δύο πλευρές για να συμβεί. Λέμε πως νιώθουμε χαρά, λύπη, φόβο, ηρεμία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο νιώθουμε αγάπη. Στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο όλων των αρνητικών συναισθημάτων και τείνει να περιέχει δόσεις από όλα τα θετικά.

Έτσι απλά μπορεί να κάθεσαι στον καναπέ σου και να νιώθεις πείνα όπως και αγάπη. Είναι λοιπόν ακόμη ένα συναίσθημα. Μοιάζει με την ασφάλεια, όταν αγαπάς νιώθεις πως είσαι σπίτι. Χωρίς να συγχέεται με τον έρωτα, η αγάπη μπορεί να βιώνεται οποιαδήποτε ώρα και στιγμή. Το έχεις νιώσει το πιθανότερο, απλά δεν μπορείς να το περιγράψεις. Βιώνουμε κάτι έντονο και δεν ξέρουμε πώς να το ονομάσουμε απλά και μόνο επειδή έχουμε μάθει πως για να νιώσουμε αγάπη θα πρέπει υποχρεωτικά να αγαπάμε κάποιον ή κάτι.

Τη νιώθεις σαν γαργαλητό, ένα μούδιασμα που σε διαπερνά, μια εσωτερική αναταραχή κι αίσθηση στο στομάχι ότι κάτι καλό συμβαίνει, μια μικρή ηδονή. Κατάσταση στην οποία μπορείς να βρεθείς οποιαδήποτε ώρα και στιγμή. Φήμες λένε πως την ακολουθεί η πληρότητα, η ένωση με το Δημιουργό, η αυτογνωσία. Όταν τη νιώθεις καταλαβαίνεις πως την είχες από πάντα, ότι σου ανήκει κι αναρωτιέσαι τι στο καλό έγινε και την έχασες και πώς ζούσες τόσο καιρό χωρίς αυτή.

Γιατί είναι τόσο σημαντικό να καταλάβουμε την αποκοπή της αγάπης από την αμοιβαιότητα; Γιατί κάπως έτσι μηδενίζεται και η δυαδικότητα του κόσμου. Σε πιο απλά και χρήσιμα λόγια, όταν αντιλαμβάνεσαι ότι δε χρειάζεται κάποιος δεύτερος για να σε αγαπήσει, διαλύεται αυτή η ανάγκη και απλά σε αγαπάς εσύ για σένα. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεσαι κάποιον για να του δώσεις αγάπη, τότε απλά αγαπάς, εσύ για εσένα. Κι αυτό σημαίνει αυτόματα πως έχεις αγαπήσει τα πάντα γιατί τα πάντα είσαι εσύ. Κι όλα σε αγαπούν γιατί δεν έχεις αφήσει άλλα περιθώρια για το αντίθετο.

Καμία σχέση δεν έχει με την υπέρτατη καλοσύνη και το να απαντάς με αγάπη εκεί που σου φέρονται άσχημα. Εάν επιτρέπεις να σε πατάνε γιατί είσαι καλός και γιατί τους αγαπάς, σε πληροφορώ πως είσαι χιλιόμετρα μακριά απ’ αυτό που λέμε αγάπη, καθώς τον εαυτό σου πρώτα απ’ όλα δεν ξέρεις να αγαπάς και να σέβεσαι. Είναι λάθος, είναι παγίδα, είναι κρίμα κι άδικο. Είσαι ανίκανος να αγαπήσεις ειλικρινά οτιδήποτε, όταν στερείσαι του συναισθήματος προσωπικά. Κάποιο άλλο, χαμηλότερης δόνησης συναίσθημα χρησιμοποιείς, που μοιάζει με αγάπη.

Αν έπρεπε να την περιγράψω σε δυο γραμμές, θα έλεγα πως αγάπη είναι η δόνηση της ψυχής σου με το Σύμπαν, μια εσωτερική ιεροτελεστία ένωσης με τον κόσμο.

Εσύ, με ποιες δυο γραμμές θα περιέγραφες το πιο δημοφιλές συναίσθημα του πλανήτη;     


ℂarrie

Photo by: Jenni Elric


 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 2/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s