Όταν τα πράγματα σοβαρεύουν το κλειδί είναι να σοβαρεύεις ή να μην σε καταπίνει το βάρος της σοβαρότητας; Να βρίσκεις το αστείο και να διακωμωδείς κάθε κατάσταση ή να βυθίζεσαι στον πάτο της απελπισίας, γεγονός που θα σε κάνει να τερματίσεις και να ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου; Ποια είναι λοιπόν η χρυσή τομή, ποιο είναι το σωστό; Αναρωτιέμαι βέβαια αν υπάρχει αυτό το πράγμα ή αν ισχύουν για κάθε άνθρωπο άλλα μέτρα κι άλλα σταθμά.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που στη ζωή τους είναι αυτοκαταστροφικοί. Ζουν από αυτό, τρέφονται από το δράμα, παίρνουν οξυγόνο από τη σοβαρότητα της κατάστασης ( ανεξάρτητα από το αν είναι όντως σοβαρή ή όχι). Μετατρέπουν και το πιο μικρό και το πιο απλό στραβό γεγονός σε αρμαγεδώννα! Κόβουν στη μέση τη μέρα και τα παρατούν εκεί γιατί δεν υλοποιήθηκε αυτό που περίμεναν κι έτσι όπως το περίμεναν. Ή τη συνεχίζουν όντας βέβαιοι για την κακιά τους τύχη και την άσχημη μέρα την οποία διαιωνίζουν και σπέρνουν όπου βρεθούν. Μήπως δεν είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος αποφυγής ανάληψης ευθυνών;

Κι ύστερα είναι κι εκείνοι που δείχνουν να μη στεναχωριούνται ποτέ, να τα παίρνουν όλα στην πλάκα. Με χιούμορ αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες κι ούτε κάθονται να το συζητήσουν παραπάνω. Δε θα τους δεις σχεδόν ποτέ να κλαίνε και θα είναι πάντα διαθέσιμοι να σε βοηθήσουν ανεξάρτητα από τα προβλήματά τους. Μιλάνε για αυτά σα να συμβαίνουν σε κάποιον τρίτο, κάτι αναπόφευκτο που τι να κάνουμε, θα περάσει. Κι ας μαζεύεται μέσα τους ο σκούρος σωρός των ανεπικοινώνητων θεμάτων που σιγά σιγά θα βρει μία δίοδο στο σώμα για να βγει. Μα δεν είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος αποφυγής του εαυτού μας;

Πιθανόν να έχεις υπάρξει και οι δύο αυτές βιτρίνες ανθρώπων. Πιθανόν να είσαι μία από αυτές τώρα. Προσωπικά έχω περάσει και από τις δύο καταστάσεις, ήμουν εκείνος ο άνθρωπος και σε κάποιες φάσεις είμαι ακόμα. Και λέω εκείνος ο άνθρωπος γιατί ουσιαστικά είναι ο ίδιος, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Καμία κατάσταση δεν ξεπερνά την άλλη σε επίπεδο ατόμου. Ίσως η δεύτερη να είναι πιο αντικειμενικά αρεστή στους άλλους, ίσως την πρώτη να απολαμβάνει περισσότερο πλήθος απ’ ό,τι νομίζεις. Είναι όμως το ίδιο φάντασμα που στοιχειώνει τον κάθε φορέα ανάλογα με τις προτιμήσεις του. Προκαλεί το ίδιο κακό εν τέλει στο σώμα και κατ’ επέκταση σε όλη τη ζωή. Είναι η μάσκα πίσω από την οποία κρυβόμαστε για να μη νιώσουμε τον έντονο πόνο, τον πόνο για το πώς καταντήσαμε την ύπαρξη. Το βάρος της ευθύνης για το πώς επιλέγουμε να ζούμε. Το φόβο που καραδοκεί για να μην κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα.

Το φόβο πως αν σταθούμε στα πόδια μας μπορεί και να πέσουμε. Κι ας περνάμε τις μέρες μας γονατισμένοι, είναι πιο ασφαλές στα χαμηλά. Έτσι μας μάθανε από την κούνια, έτσι μας διδάξανε στα σχολεία, αυτό γράφει στο dna που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Σέρνοντας αυτές τις αλυσίδες τις αγαπάμε και τις φροντίζουμε με προσοχή, μην τυχόν σπάσουν και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο! Φοράμε τη μάσκα που ο καθένας επιλέγει, βάζουμε στο play την κασέτα, κλείνουμε καλά το μυαλό μην τυχόν και περάσει μέσα καμιά επαναστατική ιδέα και ξεκινάμε για ένα ατέρμον βουητό που ονομάζουμε ζωή.

Είδες την άσχημη εικόνα, ένιωσες την απελπισία; Θα μου πεις γιατί σου το κάνω αυτό μια τέτοια όμορφη μέρα. Μα αυτός είναι ο σκοπός! Να δεις, να δω, να δούμε, να κοιτάξουμε από λίγο πιο κοντά. Να αναγνωρίσουμε. Να αποεπιλέξουμε. Και να χτίσουμε μια ζωή, χωρίς να έχουμε πια ανάγκη τη μάσκα.


ℂarrie

Photo by: Jenni Elric


 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 10/10/18

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: