Η υπερβολή αποτελεί ίσως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να ζει κανείς πια. Προκειμένου να βεβαιωθεί πως όντως συμβαίνει-κάνει-νιώθει-χαρακτηρίζεται από κάτι, τραβά την ένταση τόσο πολύ, ώστε με το να έχει ξεπεράσει το μέσον να είναι σίγουρος πως δεν βρίσκεται στην κάτω μεριά του. Πως δεν σκαμπανεβάζει πάνω-κάτω από την αμφίβολης ουσίας κατάσταση του «όσο πρέπει», γιατί φοβάται την αμφιβολία. Και καλά κάνει. Χρειαζόμαστε περισσότερο από ξεκάθαρα την επιβεβαίωση κάποιων πραγμάτων, μέσα στα τόσα και τόσο ευμετάβλητα, ώστε τελικά να χανόμαστε περισσότερο από εύκολα. Πια δεν έχουμε μια γη από κάτω μας, αλλά ένα συνονθύλευμα από ασφάλτους, ρόδες, ράγες, αέρα, γκάζι, φρένο, σόλες, ίντερνετ, μηνύματα, δημοσιεύσεις, ανακοινώσεις, πληροφορίες, δεδομένα, σήματα, κλήσεις, οδηγίες, εικόνες, ήχους, όλα όσα χρειάζονται για να τραβήξουν το μυαλό σε μια άλλη σφαίρα πραγματικότητας. Mια απόμακρη, ηλεκτρονική, τεχνολογική, δικτυακή πραγματικότητα, όπου το μυαλό συνδέεται μια κίνηση μακριά από το νέο αυτό νευρικό σύστημα.

Πώς να μην υπερβάλεις λίγο; Ποιοι από μας προλάβαμε να εξελιχθούμε σε ένα είδος συσκευής προσαρτημένης αρμονικά σε όλα όσα συμβαίνουν; Ίσως ελάχιστοι. Μα επιμένω, αν δεν εντείνουμε την ανθρώπινη υστερία, το ανθρώπινο άγχος, τις ανθρώπινες ορμές, τις ανθρώπινες βιαιότητες, τις ανθρώπινες αναζητήσεις, τις ανθρώπινες εκτονώσεις, τις ανθρώπινες καταστροφές, τις ανθρώπινες δημιουργίες και τα ανθρώπινα καπρίτσια, αν δεν εντείνουμε το «ό,τι να’ ναι», θα καταλήξουμε με την ανάδραση όλου αυτού που έπρεπε να εκτονώσουμε έξω, ώστε η εσωτερική του ανακύκλωση να μας αφήσει διαλυμένους στους δρόμους, με κρίσεις πανικού στα λεωφορεία, και τρομοκρατημένους στις σκάλες, διωγμένους από τον ύπνο και τον ξύπνιο μας. Και όσο χαμογελάμε με τον πιο υπερβολικό τρόπο, όσο υπερβάλουμε στις νύκτες, στα ποτά, στα τσιγάρα, στο ντύσιμο, στα αστεία μας, στις επαφές, στις καύλες, στο φαΐ, στην έλλειψη φαγητού, στην αποφυγή, στην παράταση, στην αναβολή, στο να τα παρατάμε, στο να υποδυόμαστε, στο να χειριζόμαστε, στο να υπερβάλουμε, μόνο τότε θα παρατείνουμε λίγο ακόμα την αντοχή μας. Γιατί την επόμενη μέρα νικημένοι θα είμαστε αναίσθητοι.

Στην καλύτερη, θα βρούμε ισορροπία, θα βρούμε τις πιο υγιεινές υπερβολές και θα αφήσουμε τις άλλες, τις υπερβολικά διαβρωτικές, γιατί τελικά και αυτές αναδράσεις καταλήγουν να είναι, ανακυκλώσεις. Θα υπερβάλουμε με κινήσεις φυγής σε πράγματα που ίσως αξίζουν περισσότερο. Και οι εκδρομές μας θα είναι μεγαλύτερες. Και οι επαναστάσεις μας πιο έντονες όταν μας παρασιτούν. Τα βιβλία μας περισσότερα, οι προπονήσεις εντονότερες, οι ταινίες μας συχνότερες, οι καφετέριες πιο συνηθισμένες, και θα κοιτάμε περισσότερο στα μάτια, να βρούμε καταφύγιο στα βλέμματα και στα αγγίγματα.


Ѻρέστης

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 16/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: