Αν ο κόσμος ήταν ασπρόμαυρος όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα, υποθέτω. Θα γλιτώναμε τόσο πολύ χρόνο, χρόνο που ξοδεύουμε για να ταιριάξουμε τα χρώματα στα ρούχα, τους τοίχους, τα διακοσμητικά κοκ… Οι γυναίκες θα ξοδεύαμε πολύ λιγότερα χρήματα στα κομμωτήρια αφού τα μαλλιά μας θα ήταν ή σκούρα ή ανοιχτά και δε θα μπορούσαμε να αλλάζουμε συχνά χρώμα. Δε θα φοβόμασταν μην κοκκινίσουμε από ντροπή ή από τον ήλιο. Το marketing θα ήταν πολύ πιο απλό και ίσως η ποιότητα να ήταν αυτή που θα μετρούσε περισσότερο στην τελική, ελλείψει των φανταχτερών χρωμάτων που τραβάνε το μάτι!

Αλλά και πόσο πιο βαρετός θα ήταν τότε ο κόσμος! Πόσο αδιάφορος! Χωρίς την ποικιλία των χρωμάτων χάνει τη χάρη του το ντύσιμο, την απόλαυσή της η ετοιμασία για την έξοδο. Χωρίς τα χρώματα σα να χάνουν τα φαγητά τη μισή τους νοστιμιά και λαχτάρα! Τα σπίτια όλα ίδια και μουντά, το ίδιο και τα καταστήματα. Τίποτα δεν είναι εντυπωσιακό, τίποτα δε φαίνεται ιδιαίτερο. Πόσο άδικο για τη θάλασσα να μην τέρπει το μπλε της πόσο λυπηρό να στερούμαστε το πράσινο της φύσης! Και οι Τέχνες; Τι θα γινόταν με τις Τέχνες; Θα ήταν ίσως καταδικασμένες να μη φανερωθούν ποτέ στο μεγαλείο τους, ένα απέραντα χαραμισμένο δώρο.

Ένας κόσμος ημιτελής.

Βάλε τώρα στη θέση των χρωμάτων τα συναισθήματα. Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος χωρίς την πολυπλοκότητά τους; Αν όπου άσπρο ήταν η χαρά και όπου μαύρο η λύπη και αυτό είναι όλο. Θα ήταν πολύ πιο απλός, σίγουρα! Όπως και με την έλλειψη χρωμάτων, η έλλειψη συναισθημάτων θα δημιουργούσε ένα κουκούλι απλότητας κι απλοϊκότητας. Αλλά κι ένα κενό. Μια αφέλεια και μια στασιμότητα. Το κίνητρο θα ήταν πάντα και μόνο ένα, η χαρά. Αν ήσουν χαρούμενος θα έμενες στάσιμος, αν ήσουν λυπημένος θα πάλευες για τη χαρά. Ωραίο! Αλλά και μίζερο. Και λίγο, πολύ λίγο.

Θα ήταν ωραία να έλλειπε το μίσος, ο θυμός, η μνησικακία. Άλλωστε με αυτούς τους 5-10 δαίμονες παλεύουμε μια ζωή! Μα τι θα ήμασταν όμως χωρίς αυτούς; Χωρίς τον πόνο πώς θα μαθαίναμε, πώς θα μεγαλώναμε; Δίχως το θυμό, πώς θα πεισμώναμε για να προχωρήσουμε;! Οι πληγές είναι κίνητρα, είναι σκαλοπάτια. Μια μαύρη λύπη θα είναι πάντα μια μαύρη λύπη και τίποτε περισσότερο. Δε μας αξίζει μια μαύρη λύπη. Μας αξίζει να ζούμε έντονα. Να αντλούμε οργασμικές στιγμές από την κορύφωση των συναισθημάτων. Είναι εξαιρετικό να ζεις έναν παθιασμένο έρωτα! Είναι εξαιρετικό να είσαι και εξοργισμένος! Είτε το ένα είτε το άλλο είναι ικανό να σε καταστρέψει ή να σε εκτοξεύσει. Η απλή, μόνιμη χαρά δεν μπορεί να σε πάει πουθενά. Κι αυτό από μόνο του καταντά λυπηρό.

Ας χειροκροτήσουμε την τελειότητα του κόσμου κι ας νιώσουμε ευγνώμονες για τις εξαίσια εκατομμύρια αποχρώσεις χρωμάτων αλλά και συναισθημάτων που μας περιβάλουν έξω και μέσα. Άλλωστε, υπάρχει μεγάλη σύνδεση μεταξύ χρωμάτων και συναισθημάτων.

Κι ας προστατέψουμε τον κόσμο από τον κίνδυνο της ασπρόμαυρης μιζέριας, κρατώντας τον υπέροχα χρωματιστό!


ℂarrie

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 23/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: