Λόγια ανεξίτηλα στο χρόνο.

Όλοι περνάμε δύσκολες φάσεις μέσα στη ζωή μας και σε όλες αυτές τις φάσεις αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο είναι ένα στήριγμα. Όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε δυνατοί και μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, υπάρχουν στιγμές που λυγίζουμε. Έχουμε κρατηθεί για πολύ καιρό όρθιοι, έχουμε εξαντλήσει κάθε απόθεμα ενέργειας και δύναμης, έχουμε αποδείξει στον εαυτό μας ότι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν και τίποτα.

Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Μπορούμε, άραγε, να συνεχίζουμε να καταβάλλουμε όλη αυτή την προσπάθεια, χωρίς να έχουμε αυτό το «κάτι» να μας δίνει την ώθηση; Να μας δίνει το κουράγιο, την ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν; Ότι τίποτα άσχημο δεν μένει για πάντα έτσι, ότι αυτή τη φορά θα αξίζει τον κόπο να σηκωθούμε, ακόμα κι αν όλες οι προηγούμενες μας έχουν αποδείξει το αντίθετο;

Και τη στιγμή που πλέον έχουμε αφήσει τις καταστάσεις και τα γεγονότα να μας νικήσουν, περνάνε από το μυαλό μας όλα εκείνα τα λόγια που κάποτε και μόνο στο άκουσμα τους ήμασταν σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά. Χωρίς να τα αναλύουμε, χωρίς να ψάχνουμε το πώς, το πότε. Μας αρκούσαν απλά αυτές οι λιγοστές λέξεις, όχι τίποτα το τρομερό, μια απλή ακολουθία γραμμάτων που όμως έμοιαζαν σαν να φτιάχτηκαν γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Κάθε γράμμα, κάθε συλλαβή είχε να μας πει και κάτι διαφορετικό. Το «όλα θα πάνε καλά» δεν ήταν πια ένας απλός καθησυχασμός, αλλά μία υπόσχεση και το «μην ανησυχείς» μπορούσε μέσα σε δευτερόλεπτα να μας ηρεμήσει και να σβήσει κάθε ίχνος ανησυχίας.

Περίεργο, γιατί η ακολουθία των γραμμάτων δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από όλες εκείνες τις λέξεις που ακούγαμε συνεχώς σε παρόμοιες καταστάσεις. Κι όμως… εκείνες δεν μπορούσαν να πετύχουν τον σκοπό τους. Έμοιαζαν τόσο άδειες, τόσο κοινότυπες. Γιατί παρ’ όλο που τα φωνήεντα και τα σύμφωνα απλώνονταν ολόιδια στα μάτια μας, ηχούσαν τόσο διαφορετικά. Ίσως γιατί αυτό που αναζητούσαμε σ’ αυτά τα λόγια συμπαράστασης, δεν ήταν τα λόγια αυτά καθαυτά, αλλά αυτό που κρυβόταν πίσω από τις λέξεις, πίσω από την κάθε συλλαβή. Αναζητούσαμε το ενδιαφέρον εκείνου του συγκεκριμένου ατόμου, ψάχναμε μέσα στα γράμματα εκείνον τον μαγικό τρόπο που μπορούσε να μας μεταβάλλει την διάθεση και τα συναισθήματα σε δευτερόλεπτα. Χωρίς καν να το προσπαθήσει. Με μία κουβέντα, μία κίνηση, ένα πείραγμα. Κάτι που στην πραγματικότητα ήταν τόσο απλό, αλλά τότε έμοιαζε τόσο σημαντικό. Μάλλον γιατί ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμασταν εκείνη την στιγμή.

Δεν είναι περίεργο που κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας αλλά τα λόγια τους μένουν εκεί, χαραγμένα ανεξίτηλα στη μνήμη μας; Που κάθε φορά εμφανίζονται ακριβώς τη στιγμή που τα έχουμε ανάγκη, για να μας θυμίσουν ότι κάπου κάπως κάποτε αυτές ακριβώς οι λέξεις μας έκαναν να χαμογελάσουμε και να δούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Πώς γίνεται τα λόγια που ακούσαμε σε μία τόσο διαφορετική περίοδο της ζωής μας να μας προκαλούν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με τότε; Πώς γίνεται να διατηρούν την ισχύ τους στο πέρασμα όλων αυτών των χρόνων και να ελέγχουν ακόμα και τώρα τη διάθεσή μας;

Στα αυτιά μας ηχούν τόσο καθαρά, σαν να ειπώθηκαν μόλις τώρα. Μας γυρίζουν πίσω στο τότε. Σε εκείνη τη φράση που ακούσαμε την στιγμή που δεν μπορούσαμε πλέον να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας και τα αφήσαμε να κυλήσουν ελεύθερα στο πρόσωπό μας. Και για κάποιο λόγο, εκείνη η τόσο απλή φράση ήταν τόσο ταιριαστή που είχαμε σκάσει στα γέλια.

Και τώρα, που κινούμαστε ξανά άσκοπα μέσα στον χώρο προσπαθώντας να βρούμε αυτό το «κάτι», παίζει και πάλι. Σαν να την είχαμε γράψει σε κασέτα για να μην χαθεί και πατήθηκε αυτόματα το «play». Ο ίδιος τόνος, το ίδιο ύφος, η ίδια απαράλλακτη φράση. Όλα τα υπόλοιπα διαφορετικά. Κι όμως η ίδια αντίδραση. Το χαμόγελο του τότε παίζει και πάλι τώρα. Και ανάμεσα στο τότε και στο τώρα τόσα πολλά. Πώς γίνεται όλα αυτά που έχουν χαθεί στον χρόνο να επιστρέφουν τόσο εύκολα;


Σίλια

Photo by: Despina Niki


 

 

 

 

 

©TopicU, Topicαπ 25/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s