Μικρή σκέψη στην αντίληψη.

Ξεφυλλίζοντας βιβλία, συναντάω καθρέφτες. Μια υπόνοια αντανάκλασης στη σελίδα 28, μια οικεία φράση στην 57, και μια ολοκάθαρη μορφή μου στην 136. Με βλέπω και εκεί τα πάντα αλλάζουν. Μια ανεπαίσθητη, σταδιακή προσέγγιση του προσώπου μου σκοντάφτει εν τέλει στον προορισμό της, πέφτοντας άδοξα στο έδαφος, με συνέπεια ένα σπασμένο στομάχι. Δεν μιλώ για δέρμα, ζυγωματικά και δόντια. Αυτά απλώς παρασύρονται από την ουσιαστική πτώση που προτείνει η στιγμιαία αποκάλυψη της αλήθειας μου. Μια -κυριολεκτικά- μετωπική σύγκρουση. Το πρόσωπο μου εκσφενδονίζεται πάνω στο πρόσωπό μου, χωρίς βέβαια να εφάπτεται ακόμα.

Τότε, δεν κοιτάζω πια την τσακισμένη σελίδα. Δεν εντοπίζω πλέον με τα μυωπικά μου μάτια τα ξεθωριασμένα γράμματα. Το φως που εκείνη διαχέει ανελέητα, με τυφλώνει ολότελα.

Όμως, αφού τα μάτια μου κλείσουν σφιχτά, η μυωπία μου υποχωρεί. Πίσω από τα σφραγισμένα μου βλέφαρα, όλα διαφαίνονται υγιώς, πιο άναρχα, λιγότερο σκονισμένα. Καμία ελπίδα για αποχή ή απουσία. Μόνο η λήθη. Η μεταμόρφωση της παρούσας συνάντησης σε ανάμνηση και, κατ’επέκταση, η ειρωνική αλλοίωσή της στο μνημονικό μέχρι, αισιόδοξα, να συρρικνωθεί σε ανυπαρξία. Μακριά από τις σελίδες.

Το βιβλίο μιλάει για κάποιον που με ξέρει.


ʝacques Simha

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Jacques Simha, Topicαπ 26/10/18

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s