Ή αλλιώς: γιατί νιώθουμε περισσότερη συμπόνια πολλές φορές για τους αγνώστους παρά για τους γνωστούς, τους δικούς μας.

Η πρώτη απάντηση είναι γιατί οι άγνωστοι δεν μας έχουν πληγώσει. Σε αντίθεση με τους δικούς μας, δεν έχουμε γι’ αυτούς εγκλωβισμένο θυμό. Δεν τους ξέρουμε για να τους κρίνουμε, δε νιώθουμε την ανάγκη να τους εκδικηθούμε για κάποιο λόγο. Οι άγνωστοι στα μάτια μας είναι σαν τα μωρά, μικρά, αδαή και πάντοτε αθώα. Το άγνωστο τείνουμε αυτόματα να το υπερασπιστούμε. «Μην κρίνεις για να μην κριθείς», λένε και είναι εύκολα εφαρμόσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις.

Μια άλλη απάντηση είναι πως είναι αδύνατο να γνωρίζεις και τις δύο πλευρές, οπότε αυτόματα κατηγορείς την «άλλη». Βλέπεις έναν άγνωστο να κλαίει κι αυτόματα υποθέτεις πως κάποιος «κακός» τον πλήγωσε. Πως κάποιος τρίτος είναι ο φταίχτης κι άνθρωπος που έχεις μπροστά σου είναι το θύμα που χρειάζεται να υπερασπιστείς.

Η τρίτη απάντηση στο ερώτημά μας είναι πως εδώ, μπορούμε εύκολα να δείξουμε το πρόσωπο του καλού και συμπονετικού ανθρώπου. Το να συμπονείς ένα δικό σου φέρει ευθύνες, κουβαλά το βάρος της υποχρέωσης που αναλαμβάνεις. Στο πρόσωπο του αγνώστου μπορείς λυτρωτικά και χωρίς τύψεις να απολαύσεις το γνωστό πλην ριψοκίνδυνο ρητό «Μόνο λόγια, όχι πράξεις», όχι ευθύνες. Είναι μια πολυτέλεια, για τον άγνωστο οτιδήποτε κι αν κάνεις είναι μεγάλο, μεγαλοπρεπές! Χαρακτηρίζεσαι ως ευεργέτης, κερδίζεις εκτίμηση και σεβασμό, χωρίς να έχεις κάνει ουσιαστικά και πολύ σπουδαία πράγματα.

Σκέψου πόσες φορές έχεις κλείσει το τηλέφωνο με βαριά καρδιά, μετά από την υπόσχεση να συμπαρασταθείς σε ακόμη ένα πρόβλημα, παρόμοιο με άλλα τόσα που έχεις κληθεί να λύσεις, σε έναν δικό σου άνθρωπο. Ταυτόχρονα, κάνε εικόνα πόσες φορές έχεις παρέχει απλόχερα και με ελαφριά καρδιά βοήθεια σε κάποιον άγνωστο ή ήσουν ίσως υπερβολικά ευγενικός, ελεύθερος από ευθύνες. Συνειρμικά οδηγούμαστε σε μία ιδιαίτερη έννοια.

Εξιλέωση.

Πολλές φορές η ανιδιοτέλεια κρύβει πολύ εγωιστικούς σκοπούς. Άλλες φορές, μέσα από τη βοήθεια που παρέχουμε σε αγνώστους, εξιλεωνόμαστε από τις ενοχές που νιώθουμε απέναντι στον εαυτό μας. Ενοχές γιατί κάνουμε πως δεν ακούμε τη δική του έκκληση για βοήθεια. Ενοχές που τον οδηγούμε σε μια τελειοφάνεια δίχως ανάγκες.  Πώς αν βοηθήσουμε ακόμη έναν είναι σα να βοηθούμε εμάς, παρόλο που γνωρίζουμε καλά πως ισχύει το αντίθετο.

Ωστόσο, για να μην ισοπεδώσω κάθε ανιδιοτέλεια,  πολλές είναι οι περιπτώσεις που απλά έχουμε μια ενστικτώδη τάση να βοηθάμε. Απλά και απλόχερα.

Παρόλα αυτά, θα κλείσω με το εξής. Όπου μπορείς να την πασάρεις, πάσαρέ την. Ο κόσμος τη χρειάζεται. Όποια κι αν είναι τα δικά σου κίνητρα, αφορούν εσένα και καλά θα κάνει να τα παρατηρήσεις. Εξίσου με εσένα, ο κόσμος απέχει και από το τέλειο κι από το ανιδιοτελές. Δώσε τη βοήθειά σου και ταυτόχρονα περπάτα προς το μονοπάτι της ανιδιοτέλειας, καθαρίζοντάς το και κάνοντάς το έτσι πιο εύκολο και για τον κόσμο να το βρει και να το περπατήσει. Είτε λέγεται άγνωστοι, είτε λέγεται γνωστοί, είτε λέγεται εσύ.


ℂarrie

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 30/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: