Οι κατακόμβες της παραίτησης

Είναι, πια, πολύ πιθανό να βρεθείς στα χαντάκια,
ανάμεσα στους δρόμους, ανάμεσα στους ανθρώπους,
να σε συνοδεύει σαν νηματώδες φάντασμα
το απόσταγμα της πίκρας που συσσωρεύουν τα λόγια,
όσα ακούς, όσα λες…
Δίχτυα που πιάνουν τυχαία εννοιο-θύματα,
ή αθέμητα δολώματα δικής σου σάρκας,
με τα οποία σε τσιμπολογούν οι τυχαίες σημασίες όσων λέγονται
σαν βδέλλες μιας εσκεμμένης φθοράς.
Είναι πιθανό, αλλά κάθε τι είναι πιθανό.
Το σίγουρο είναι ότι κάτι θα γίνει,
και κάθε άλλη πιθανότητα κλέβει ένα μερτικό από αυτήν την μονάδα.
Αν το σκεφτείς για κάθε τι που λέμε έχουμε έναν συγκεκριμένο συνειρμό,
συνειρμό που αποσιωπούμε κάθε φορά που σπάμε την σιωπή λέγοντας.
Αλλά τι;
Τι σε ενδιαφέρει με τι έχω στιγματίσει τις σκέψεις μου,
με τι έχω βάψει τους τοίχους μου;
Είναι πολύ πιθανό να βρεθείς στα χαντάκια,
ανάμεσα σε πολλά πράγματα,
ίσως και ανάμεσα σε άλλα χαντάκια,
μόνος, γυρεύοντας παρέα
στα διάσπαρτα εξωτερικά αποσπάσματα της πνευματικότητας σου,
ανακυκλώνοντας με όλους τους πιθανούς τρόπους τον εαυτό σου,
λιμοκτονώντας στα ανήλιαγα στενά που χώθηκες,
όχι για κανέναν άλλο λόγο,
αλλά γιατί ξέρεις πως αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον
θα το βρεις κρυμμένο σε κάποια στροφή μέσα εκεί.


Ѻρέστης

Photo by: Despina Niki


 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 30/10/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s