«Είχαν πει πως τίποτα δεν αλλάζει. Τουλάχιστον όχι με χαοτικό τρόπο.»

«Δεν το είπε κανείς, ποτέ αυτό. Θα ήταν ενάντια σε κάθε συμπεριφορά των Άλλων. Μπορεί να το είπαμε εμείς, σε μια περίοδο αφέλιας. Αλλά τώρα ξυπνάμε κάθε πρωί και την μία έχουμε την πιο αισιόδοξη διάθεση, την άλλη την πιο συναισθηματική, και την άλλη την πιο σπασμένη. Πια ο ύπνος μας δεν είναι καταφύγιο, είναι ένας παροξυσμός σκουπιδιών

«Έλα, σήμερα έχει πάλι ωραίο καιρό. Υπάρχουν προοπτικές στην μέρα. Μπορεί ό,τι άλλαξε να ξαναλλάξει, και τότε να μας συμφέρει. Νιώσε και εσύ με την σειρά σου καινούργιος άνθρωπος, άσε τα παλιά λάθη, τις ψευδαισθήσεις και τους χιλιοχαραγμένους περιπάτους. Αγνόησε, και ανάμεσα στις φωνές και τις επικλήσεις τους, προχώρα με κενό στην αρχή βλέμμα.»

«Με κενό, ναι, και τραβηγμένο, γιατι δεν μπορώ να αγνοήσω αμιγώς.»

«Ξέρεις, ίσως αυτοί που μπορούν να αγνοήσουν, να αντέξουν, να αποστασιοποιηθούν, να αλλάξουν αρκετά γρήγορα, όλοι αυτοί οι πρακτικά ευέλικτοι, οι έξυπνοι κάθε αστικής ζούγκλας, είναι το νέο ευνοημένο είδος απ’την φυσική επιλογή. Αλλά, μήπως κάθε άνθρωπος έχει την δυνατότητα να μεταλαχτεί σε αυτό το είδος;»
«Ξέρω πως με εκνευρίζει η αδράνεια, ο παρασιτισμός. Και αν μεταλαχτούμε για να τον αποφύγουμε, για να επιβιώσουμε, τότε θα κολυμπάμε σε πιο βαθύ πηγάδι. Τι παγίδα και αυτή, αυτοί οι ρυθμοί, αυτή η συμφόρηση, η τρέλα στην κίνηση των δρόμων το απόγευμα, αυτή η έλλειψη σκοπού και η γενική και προσωπική παραφωνία που τελικά προκύπτει, ακόμα και αν μέσα σε αυτό το χάος παλεύουμε να είμαστε αυτόνομοι, παραγωγικοί, ενεργητικοί. Προκύπτει παρά τις προσπάθειές μας, ώστε τελικά να αναρωτιέσαι, μήπως αν ακινητοποιηθώ, να ηρεμίσω και η παραφωνία να αρχίσει να φθίνει;»

《Μας φαντάζομαι στο μέλλον αποχαυνωμένους, ακίνητους στις πιο άκυρες στάσεις, έχοντας εξαντλήσει όσες τέχνες παρεκτράπησαν στα τρεμάμενα χέρια μας, χωρίς ψυχή, με ένα κενό βλέμμα που κόλλησε, δεν αρκέστηκε μόνο για λίγο, στην αρχή της διαφυγής. Και η διαφυγή θα έχει γίνει μια γενική νέκρα.»

«Μετά περιμένεις να προχωρήσω σαν νέος άνθρωπος. Ας φανταστούμε κι’ άλλες σκηνές, έχει πλάκα. Ας φανταστούμε σκηνές βαμμένες μονόχρωμες, γιατί πια με πληρούν, και τα απλά χρώματα συμβολίζουν ή με γεμίζουν με οικεία και εξωτικά συναισθήματα.»

«Δεν θα φανταστουμε τίποτα, δεν θα προλάβουμε ούτε στις αναμονες μας.»

«Τότε περίμενε τις κατάλληλες αναμονές.»

«Θα περιμένω. Είχα δίκιο για την μέρα πάντως.»

«Και όμως, είχες.»


Ѻρέστης

Photo by: Jenni Elric


 

 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 7/11/18

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: