Το βράδυ εκείνο είδαν το ίδιο όνειρο,

μα δεν το ξέραν.

Σηκώθηκαν το πρωί και αφού (προ)ετοιμάστηκαν για τη μίζερη δουλειά τους,

πήγαν και οι δυο να βολέψουν το όνειρο,

σε ‘κείνο το μικρό, γεμάτο μυστικά βαζάκι στην κρεβατοκάμαρα.

Ήταν ένα βαζάκι γεμάτο με όνειρα,

μα ποτέ δε μιλούσαν γι’ αυτά.

Και περνούσαν οι μέρες γεμάτες αδιαφορία και τσιγάρα.

Για καιρό, κάθε βράδυ που έπεφταν για ύπνο,

ένας παράξενος ήχος τους ενοχλούσε.

Κάθε φορά που βάραιναν τα βλέφαρα τους,

ο ήχος δυνάμωνε απειλητικά.

Ψάχνανε μέρες να βρουν από πού ερχόταν.

Είχε, βλέπεις, προξενήσει κάποιο ενδιαφέρον,

ο ήχος αυτός, στην ανιαρή ζωή τους.

Ένα βράδυ, που μετά από καιρό είχαν καταφέρει να αποκοιμηθούν,

είδαν και πάλι εκείνο το όνειρο,

μα αυτή τη φορά, τους διέκοψε ένας ακόμη δυνατότερος ήχος.

Άνοιξαν τα μάτια και είδαν το βαζάκι, πεσμένο στο πάτωμα

και μοιρασμένο σε χιλιάδες μικροσκοπικά κομματάκια σε όλο το δωμάτιο.

Ένα χαρτί, διπλωμένο, απροσδιόριστου χρώματος,

βρίσκονταν πάνω πάνω στα σπασμένα κομμάτια.

Αυτή, το σήκωσε προσεκτικά από το πάτωμα,

λες και ήταν εύθραυστο, και το άνοιξε, αργά αργά, με φόβο.

Ήταν μέσα του γραμμένη, με μεγάλα κόκκινα γράμματα μονάχα μία λέξη:

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»


Ӎαρίζα

Photo by: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicαπ 16/11/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: