Oι εκπαιδευτές οφείλουν να υποστηρίζουν τους συμμετέχοντες και με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να είναι δογματικοί ή να επιβάλλουν τις απόψεις τους. Η παραδοσιακή σχέση δασκάλου-μαθητή παύει να υφίσταται και τη θέση της καταλαμβάνει μια καινούργια επικοινωνιακή σχέση στο πλαίσιο της οποίας ο ενήλικας εκπαιδευτής, αλληλεπιδρώντας με τους συμμετέχοντες, μαθαίνει και ο ίδιος.
-Από τις θεωρίες εκπαίδευσης των Paulo Freire και Jack Mezirow.

Τι γίνεται με τα μεγάλα λόγια; Πρόσεξε όχι τα πολλά, τα μεγάλα. Τα βαρύγδουπα. Τα λίγα και καλά, ωστόσο διαστάσεων τεραστίων. Εγώ είμαι αυτό, σας το είπα; Είμαι ΑΥΤΟ. Δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά κάνω ΑΥΤΟ και έχω κάνει και ΑΥΤΟ. Τι, σας τα είπα; Ε θα σας τα ξαναπώ μην ξεχνιόμαστε. Άλλωστε ποιος έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από εμένα; Άλλωστε πώς θα σας πείσω αλλιώς γι’ αυτό το υπέροχο που είμαι; Μα ακούστε με κι εσείς, ακούστε τι είμαι, δείτε το, θαυμάστε το. Γίνετε το κοινό μου. Δεν το παραδέχομαι, μα έχω ανάγκη από αυτό το κοινό.
Τι πειράζει τώρα θα μου πεις αυτό. Τίποτα δεν πειράζει. Είναι ωραίο να γίνεσαι και το κοινό. Είναι ωραίο να βλέπεις μια ανάγκη και να την καλύπτεις, διότι κάποιον εξυπηρετεί. Είναι ωραίο να δίνεις χαρά. Δεν είσαι εδώ για να κρίνεις, ούτε για να λυπάσαι κανέναν. Και τι πειράζει η κατάσταση των social media; Τι πειράζει, εσένα προσωπικά αν κυριαρχεί η επίδειξη, το ψέμα, η δηθενιά. Αν τη βρίσκεις αστεία γέλα, αν τη βρίσκεις κακή μην την ενστερνίζεσαι, αν ενοχλεί την αισθητική σου μη συμμετέχεις. Επέλεξε. Έχεις αυτή τη δυνατότητα, επέλεξε. Μόνο μη θαρρείς πως είσαι καλύτερος.

Είσαι καλύτερος για σένα και μπράβο σου. Δεν είσαι όμως καλύτερος από κανέναν. Δεν είσαι ανώτερος από κανένα για να το πω σωστά. Ούτε χειρότερος, ούτε κατώτερος. Διαφορετικός ναι, σε διαφορετική φάση ζωής ναι, αλλά αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλο και μη νομίσεις πως υπάρχει παραπάνω και μη νομίζεις πως μπορείς να περιφέρεσαι δείχνοντας την αρχοντιά σου δίπλα στη μειονεκτικότητα των άλλων. Ούτε να νομίσεις πως είσαι ο αρμόδιος να τους πεις τι να κάνουν. Να τους φτιάξεις, να τους φέρεις στη δική σου κατάσταση για να τους σώσεις.

Μωρέ τι μας λες, σωτήρα;!
Εγώ δε χρειάζεται να αλλάξω. Εγώ δε χρειάζεται να μάθω άλλο κάτι και σίγουρα εσύ δεν μπορείς να με διδάξεις. Εγώ τα έχω όλα τακτοποιημένα και ρυθμισμένα, εσύ κοίτα τι θα κάνεις. Δες με, κοίτα τι καλά που τα έχω όλα, τι καλά που τα κάνω, άκουσέ με τι ωραία που τα πλασάρω. Να, έτσι να τα κάνεις κι εσύ. Να έτσι να τα δεις κι εσύ. Είναι το σωστό. Είναι το καλύτερο. Κάνε το για να γίνεις σαν εμένα αλλά ποτέ σαν εμένα. Γιατί χρειάζεται να είμαι και λίγο πιο πάνω, να νιώθω λίγο καλύτερα για μένα, με συγχωρείς. Αυτό θα πρέπει να το ανεχτείς. Κι αν δε θέλεις; Νομίζεις, καλέ, πως δε θέλεις, μετά θα σ’ αρέσει. Σε όλους αρέσω εγώ. Και σε όσους δεν αρέσω, είναι γιατί ζορίζονται. Τι, όχι;
Ειρήνη υμίν, αγαπάτε αλλήλους και καταλλήλους. Θα μου πεις ποια είσαι εσύ τώρα και τι νομίζεις ότι κάνεις. Τίποτα παραπάνω από μια εσωτερική συζήτηση. Μονόλογος δεν είναι; Μονολογώ λοιπόν. Για να τα ακούσω εγώ, εσύ και για όποιον τα λόγια μου έχουν κάποια αξία. Σε όποιον κάπου, κάπως, κάτι μέσα ακουμπήσει. Ξέρω τι λέω; Πιθανόν ναι, πιθανόν όχι. Έχει σημασία; Για εμένα καμιά.
Για εσένα;


ℂarrie

Photo credits: Panagiotis Vikatos


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: