Δεν αξίζω την αγάπη.

Δεν αξίζω την Αγάπη. Δεν την αξίζω σας λέω! Είμαι μικρή, άχρηστη, αδύναμη. Δεν είμαι καν αρκετά όμορφη. Κάνω ντροπιαστικές σκέψεις. Δεν έχω κάνει τίποτα σπουδαίο με τη ζωή μου. Δε γυμνάζομαι. Τρώω βρώμικα πράγματα. Δεν μπορώ να βάλω κάποιον στη θέση του, δεν μπορώ καν στους γονείς μου να αντιμιλήσω. Δεν είμαι σε τίποτα ιδιαιτέρως καλή, κανένα ταλέντο μου δεν είναι άξιο θαυμασμού. Έχουν δίκιο που με μειώνουν, αφού ολοφάνερα είμαι κατώτερη. Δεν περιμένω και σπουδαία πράγματα από τη μέτρια ζωή μου. Να… μόνο… ίσως… λίγο μόνο λίγο!
Λίγο Αγάπη.
Αχ, αν με αγαπούσατε λίγο, ίσως να μην ήμουν τόσο λυπημένη. Αν με θαυμάζατε λιγάκι, ίσως δεν ένιωθα τόσο κατώτερη. Κι εσείς, εραστές, αν με κάνατε να νιώθω όμορφη, ίσως δεν παρατούσα τον εαυτό μου. Αν με είχατε έστω λίγο αγαπήσει κάποτε όλοι σας ή έστω κι ένας πολύ, θα ήξερα πως είναι η αγάπη. Και τότε θα ήξερα κι εγώ πώς να αγαπήσω. Εμένα πρώτα κι ύστερα τους άλλους. Αλλά σωστά, αξιοπρεπώς. Όχι αξιοθρήνητα, όχι πελατειακά, όχι ζητιανεύοντας άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αθόρυβα την προσοχή. Αχ πόσο αλλιώς θα ήταν όλα τότε!

Προχθές συνάντησα μια φίλη. Τη θαυμάζω, είναι πολύ δυνατή! Δε δείχνει ποτέ ίχνος αδυναμίας, ίχνος πόνου, δεν επιτρέπει κανένα να της φέρει αντίλογο. Ω είναι πολύ δυνατή! Ή έτσι νόμιζα… Εκείνη την ημέρα είχα την ευκαιρία να την πετύχω για ένα δευτερόλεπτο χωρίς τη μάσκα. Κι εκεί είδα κάτι ειλικρινά σοκαριστικό! Κάτι που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Είδα εμένα.

Η δυναμική αυτή, πανέξυπνη, αυστηρή γυναίκα που τόσα χρόνια θαυμάζω και ζηλεύω κρυφά, ήταν σαν εμένα. Αδύναμη, θλιμμένη, χωρίς αγάπη. Μόνο που εκείνη ήξερε να το κρύψει καλά. Μόνο που εκείνη ήξερε να τους ξεγελάσει όλους! Ήξερε να απαιτεί την αγάπη πια. Αυτό που δεν ήξερε ήταν πως ακόμα και να της την έδιναν, την είχε κλειδώσει απ’ έξω. Μαζί με τον πόνο, μαζί με την αδυναμία, μαζί με τη θυματοποίηση, είχε κλειδώσει και την Αγάπη! Γιατί δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά όταν το κάνεις αυτό, χρειάζεται να το κάνεις καλά. Μια μικρή χαραμάδα να αφήσεις και βάζεις σε μεγάλο κίνδυνο το δημιούργημά σου! Είναι υποχρεωτικό να μη ζεις, ώστε να μπορείς να ζήσεις.
Ήταν τόσο λυτρωτική αυτή η συνειδητοποίηση! Μα να μην είμαι η μόνη τελικά! Να που η ίδια κατάσταση έχει πολλά πρόσωπα και μάλιστα, πρόσωπα που συνήθιζα να θαυμάζω! Ξαφνικά ηλεκτρίστηκα. Υπάρχει άραγε καλύτερο και χειρότερο σε αυτές τις δύο όψεις της ίδιας, αξιολύπητης ζωής; Είμαι άραγε εγώ ή εκείνη σε καλύτερη θέση; Τώρα που βλέπω καθαρά, τώρα που βλέπω την ανεπάρκεια πίσω από τη δυναμικότητα, τώρα νιώθω μια περίεργη, πρωτόγνωρη ελευθερία.

Κι έκλαψα. Έκλαψα πολύ, για μέρες. Για το πόσο με έχω λεηλατήσει. Έκλαψα γελώντας που μπορώ να νιώσω ακόμη κι αυτή την έλλειψη της αγάπης, ακόμη κι αυτή την πληγή. Και υποσχέθηκα να ζήσω. Να ζήσω άγρια, ελεύθερα, αληθινά. Να αγαπήσω με μια αγάπη που έλλειψε σε μένα. Να αγαπήσω υπεύθυνα, αποτελεσματικά. Και μια φωνή μου έλεγε πως όλη αυτή η αγάπη θα αρκέσει να γιατρέψει τις πληγές μου. Μαζί με τις δικές σου.

Εκείνη τη φίλη δεν την ξαναείδα από τότε. Προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα. Υποψιάζομαι πως αισθάνθηκε τον κίνδυνο της αγάπης μου και κρύφτηκε καλά.


ℂarrie

Photography credits: Mary Zacharaki


 

 

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 27/11/18

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s