Τα μοτίβα της συνήθειας.

Υπήρχε ένα πλακόστρωτο, με μεγάλες πλάκες πολλών σχημάτων. Αν πάταγες πολλές φορές στο ίδιο σχήμα, αν περιοριζόσουν σε μια συγκεκριμένη διαδρομή, ανεξάρτητα από το πού σε πήγαινε η βόλτα, τότε οι πλάκες μαθαίνανε στα πόδια σου να τις πατούνε πιο συχνά, πολλαπλασιάζονταν στα μάτια σου σαν κεφάλια αντίστροφης Λερναίας Ύδρας, όσο τα κοιτούσες, όσο τα επέλεγες, όσο δεν τα σκότωνες, τόσο πιο πολλά γινόντουσαν. Και τελικά, το πλακόστρωτο αποτελούσε ένα μοτίβο τετραγώνων.

Και εσένα τα μάτια και τα πόδια σου δεν αντιλαμβάνονταν τα τρίγωνα, τους κύκλους –και τόσα άλλα που ούτε εγώ βλέπω πια- παρά σαν τετράγωνα. Κάθετες γραμμές. Ορθές γωνίες και πορείες. Διασταυρώσεις ασφαλείς ανά τόσα βήματα, και συγκεκριμένοι χώροι βολικοί η κάθε πλάκα, ή το κάθε τετράγωνο που ομαδοποιούσε τα τετράγωνα. Έβλεπες μπροστά, σκεπτόσουν αφηρημένα. Ήξερες με χαρά πως τετράγωνα πια υπήρχαν ακόμη και εκεί που δεν έβλεπες, δεν περπατούσες. Και οι σκέψεις σου αναβόσβηναν όπως η ζωή σου, σαν τα κλικ των πλήκτρων πληκτρολογίου. Σ’ άρεσε. Σ’ αρέσει. Σε γεμίζει με μια μικρή ηδονή κάθε κουμπί, κάθε πλακάκι, κάθε δωμάτιο, κάθε τετράγωνο σπιτιών, κάθε οθόνη, κάθε μέρος μια σκακιέρας. Δεν είσαι το πιόνι. Δεν ξέρει κανείς τι είσαι. Δεν ξέρει κανείς αν μιλάς μπροστά από το τετράγωνο ενός καθρέφτη ή αν είσαι μπροστά ή απέναντι από την οθόνη που μας συνδέει.


Ѻρέστης

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 27/11/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s