Στον δρόμο για το σπίτι θέλω να είμαι ελεύθερη. Δεν θέλω να κοιτάω δεξιά κι αριστερά σε κάθε βήμα, τραβώντας νευρικά τη φούστα μου προς τα κάτω. Δεν θέλω να φοβάμαι μη τυχόν και πλησιάζει κάποιο αρσενικό, με βήμα πιο γοργό- κάπως πιο σίγουρο και επιβλητικό, από αυτό που θα με έκανε να νιώθω εντάξει. Στο δρόμο για το σπίτι θα προτιμούσα τα κλειδιά μου να είναι στην τσάντα μου κι όχι σφιχτά κρατημένα μέσα στην παλάμη μου.

Θα προτιμούσα να παίρνω το σύντομο δρόμο για το σπίτι, κι ας έχει λιγότερα φώτα. Θα προτιμούσα να μην χρειάζεται να περπατάω πιο γρήγορα όταν τυχαίνει να περπατάει δίπλα ή πίσω μου κάποιος άντρας.

Θα ήθελα τόσο πολύ να φοράω πιο συχνά το κόκκινο κραγιόν μου, γιατί φωτίζει το πρόσωπό μου. Όπως κι εκείνη τη μίνι φούστα. Θα ήθελα πολύ να τη φοράω συχνότερα, δείχνει τα πόδια μου ψηλά και όμορφα. Μα τι λέω; Αυτά τα πράγματα ουρλιάζουν πως ζητάω γι’ αυτό, τι σημασία έχει εάν εγώ εκείνη τη στιγμή ουρλιάζω «όχι, δεν θέλω, άφησε με!». Είναι σαφές πως η φωνή της εμφάνισής μου είναι πιο δυνατή από τη δική μου και πως αυτή καθορίζει την εκάστοτε σεξουαλική μου προτίμηση. Είναι σαφές πως η κοινωνία, τα Μέσα, η ίδια μου η οικογένεια πρώτα θα αναρωτηθούν τι ρούχα φορούσα και σε τι σημείο συνέβη. Εγώ θα φταίω. Εγώ και η κοντή μου φούστα. Εγώ και η χαζομάρα μου, που αντί να κάνω ολόκληρο κύκλο πάνω σε αυτά τα πρόστυχα τακούνια (που προφανώς και το ζητάνε) προτίμησα να ακολουθήσω τον σύντομο δρόμο για το σπίτι, τον σκοτεινό.

Συνεχίστε να μιλάτε στους γιους σας για την αρρενωπή τους ανωτερότητα, συνεχίστε να τους πηγαίνετε σε οίκους ανοχής στα 16α γενέθλια τους, συνεχίστε να φυτεύετε στα μικρά τους κεφάλια πως σημασία έχει να κάνουν σεξ και τίποτα άλλο. Κι εμείς εδώ… θα συνεχίσουμε να περπατάμε πιο γρήγορα και να τραβάμε τις φούστες μας προς τα κάτω. Θα σιωπούμε, θα κατηγορούμε τους εαυτούς μας, θα κρύβουμε τα πόδια, τους λαιμούς και τα στήθη μας. Στο δρόμο για το σπίτι θα περπατάμε φοβισμένες. Φυλακισμένες στην κουλτούρα του βιασμού, που γαλουχείται στη μήτρα μιας άρρωστης κοινωνίας που εξακολουθεί να πιστεύει ότι τα θύματα δεν είναι θύματα και πως το όχι το λέμε για πλάκα.


₦ικήτα

Photography credits: Mary Zacharaki


 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicαπ 9/12/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: