Η μελαγχολια των εορτων και αλλες παραδοσεις.

Είμαι από εκείνους που οι γιορτές πάντα μου προκαλούσαν μια βαθιά θλίψη. Γιατί; Για ένα σωρό λόγους, νόμιζα. Τόσα πράγματα μου έφταιγαν και κανένα πραγματικά. Η αλήθεια είναι πως απλά ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για μελαγχολία. Είμαστε εθισμένοι σε αυτή, μας θρέφει. Μελαγχολούμε για όσα δεν έχουμε, βυθιζόμαστε στη λύπη για όσα μας στέρησαν, βιώνουμε βαθιά την έλλειψη των ιδανικών Χριστουγέννων. Τα βλέπουμε στις ταινίες και τα χλευάζουμε, μα με μια κρυφή ζήλια. Τα ονειρευόμαστε σαν κάτι άπιαστο, σαν κάτι μακρινό.

Τα δώρα είναι έξοδα και πάλι δεν πήγα εκείνο το ταξίδι. Πήρα καινούρια ρούχα αλλά στην πραγματικότητα βαριέμαι να βγω. Δεν θέλω να βάλω άλλα κιλά μα δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω. Όλοι μου στέλνουν ευχές και απαντάω με ενθουσιασμό, ελπίζοντας πως κάποια από αυτές θα πιάσει! Δημιουργώ μια τεχνητή γιορτινή χαρά για τα social media και μόλις κλείσει η κάμερα, κουκουλώνομαι ξανά καλά στο πάπλωμα της στεναχώριας. Στο κέντρο της πόλης γίνεται χαμός, εγώ γιατί κάθομαι μέσα στο σπίτι; Μάλλον γιατί αποφεύγω αυτό το γιορτινό πανζουρλισμό σαν το Grinch. Ή μάλλον όχι, η σωστή λέξη είναι τον σνομπάρω. Σνομπάρω όσα δεν μπορώ να έχω.

Μα και γιατί δεν μπορώ; Αναρωτήθηκα ποτέ; Μια ξεκάθαρη απάντηση σίγουρα θα υπάρχει. Μόνο που η σωστή ερώτηση είναι άλλη. Είναι γιατί νομίζω ότι δεν μπορώ. Όντως λοιπόν είναι αδύνατο να έχω αυτές τις γιορτές που ονειρεύομαι και που βλέπω τους άλλους να έχουν ή είναι μια καλή δικαιολογία που με βολεύει να χρησιμοποιώ ώστε να δίνω αιτία στη μεμψιμοιρία μου. Είναι τόσο εύκολο να είσαι το θύμα! Είναι τόσο εύκολο να φταίνε πάντα οι «άλλοι»! Και κατ’ επέκτασιν να είναι εκείνοι υπεύθυνοι για εμένα, για τη ζωή μου, για τον καθορισμό λεπτομερειών όπως ναι, είναι και οι γιορτές. Ας κάνουν εκείνοι τα δύσκολα κι εγώ ας κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλά, να κουρνιάζω.

Τι άθλια κατάσταση για να ζεις! Τι κρίμα αλήθεια να περνάς τις γιορτινές ημέρες κάτω από ένα βαρύ, σκοτεινό πάπλωμα! Πόσο επώδυνο να ακούς σαν ηχώ τα γέλια ενώ καλύπτεις την απουσία τους με ζάχαρη! Ξέρεις πώς φεύγει η μελαγχολία; Όταν τη διώξεις!

Ο Ιησούς έφερε το πιο χαρμόσυνο μήνυμα για την ανθρωπότητα! Μα το μήνυμα αυτό χρειάζεται να το ακούσεις με την ακοή της καρδιάς. Τότε αυτό έχει την ικανότητα να πηγαίνει και να καταλαμβάνει χώρο, να καλύπτει όλα τα εσωτερικά κενά. Να φωτίζει όλα τα σκοτεινά σημεία! Και ξέρεις τι είναι αυτό που η μελαγχολία καθόλου δεν αντέχει; Το φως! Την τυφλώνει και τρέχει μακριά, να βρει άλλα σκοτάδια, να σκεπάσει πιο φιλικά για εκείνη περιβάλλοντα. Οι γιορτές που ονειρεύεσαι είναι μια απόφαση μακριά, μια στιγμή απέχουν χρονικά από εσένα.

Η χαρά είσαι εσύ, η αγάπη είσαι εσύ, το γλέντι είσαι εσύ. Η ευθύνη; Μάντεψε! Δική σου. Κι ό,τι νιώθεις πως σου λείπει κι ό,τι αισθάνεσαι πως δεν έχεις, δώσε το πρώτα εσύ στους άλλους. Διότι η έλλειψη δεν είναι μόνο δικό σου προνόμιο, τι έκπληξη! Μοιράσου όλα αυτά που θα ήθελες να έχεις, δώσε πρώτα εσύ αυτά που επιθυμείς να λάβεις. Κι ετοιμάσου να αρχίσεις να ζεις, τα Χριστούγεννα που πάντα ονειρευόσουν.

Αλλά εδώ προκύπτει ένα άλλο ερώτημα.

Είσαι στ’ αλήθεια έτοιμος να αποχωριστείς τη μελαγχολία σου;


ℂarrie

Photography credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

 

©Carrie, Topicαπ 26/12/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s