Το ειδος Σκρουτζ.

Όλοι γνωρίζουμε, έχουμε ακούσει, έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει την πασίγνωστη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Charles Dickens. Έτσι, λοιπόν, λίγο πολύ, ο χαρακτήρας του Σκρούτζ είναι γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται για έναν πάμπλουτο, μίζερο, μοναχικό και τσιγκούνη άνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά αυτά, βέβαια, καθόλου ιδιαίτερα δεν ακούγονται στην εποχή μας. Θα έλεγε κανείς πως η περιγραφή ταιριάζει τέλεια σε μια πληθώρα σύγχρονων ανθρώπων.

Για την ιστορία, ο Ντίκενς, είναι φανερά εμπνευσμένος, για τον χαρακτήρα του Εμπενίζερ Σκρούτζ, από ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον Τζον Μέγκοτ. Ο Τζον Μέγκοτ γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1714 στην Αγγλία, από γονείς με μεγάλο πολιτικό υπόβαθρο. Μπορεί να έχασε σε πολύ μικρή ηλικία τους γονείς του, όμως το τεράστιο χρηματικό ποσό που του άφησαν στην τράπεζα, ήταν αρκετό για να καλύψει την απώλεια τους (ή τουλάχιστον έτσι πίστευε). Αν και στις πρώτες δεκαετίες της ζωής του δεν είχε φανερώσει δείγματα της «αρρώστιας της μιζέριας», φτάνοντας στα σαράντα του αποφάσισε και αυτός να ακολουθήσει το δρόμο της μητέρας του, μαζεύοντας όσα περισσότερα λεφτά μπορούσε να χωρέσει στο σπιτικό του. Η μάνα του όμως δεν ήταν το μόνο «καλό παράδειγμα» για τον Τζον. Όταν ο ίδιος άρχισε, λίγο αργότερα, να περνάει πολύ χρόνο με τον θείο του Χάρβεϊ, συνειδητοποίησε πως το μόνο που έχει αξία στη ζωή αυτή είναι τα λεφτά. Ο Χάρβεϊ πέθανε και ο Τζον κληρονόμησε τα λεφτά του, 350.000 λίρες, καθώς και τις συνήθειες του. Δεν σπαταλούσε πλέον χρήματα για τον εαυτό του, ντυνόταν σαν ζητιάνος και πολλές φορές παρέμενε νηστικός για να μην ξοδέψει δεκάρα χωρίς να είναι μεγάλη ανάγκη. Αργότερα ακολούθησε καριέρα πολιτικού, η όποια δεν κράτησε περισσότερο από δώδεκα χρόνια, γιατί στο κάτω κάτω και οι προεκλογικές εκστρατείες θέλουν τα λεφτά τους… Η περιουσία του πλέον έφτανε πάνω από 1 εκατομμύριο λίρες, αλλά πέθανε από υποσιτισμό, ως ο πιο φτωχός άνθρωπος του κόσμου.

Έτσι λοιπόν, όπως εξαίρετα περιγράφει ο Ντίκενς στην ιστορία του, ο Τζον έφτιαχνε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του τις αλυσίδες του, οι οποίες θα τον συνόδευαν αιώνια. Και ενώ ο Σκρουτζ κατάφερε να τις διαλύσει, ο Τζον δεν μπόρεσε, εν τέλη. Σε αντίθεση με το παραμύθι του Ντίκενς, τον Τζον Μέγκοτ δεν τον επισκέφθηκαν ούτε φαντάσματα, ούτε ο θείος του ο Χάρβεϊ τη νύχτα των Χριστουγέννων και έτσι δεν έτυχε ποτέ να προβληματιστεί και να αλλάξει στάση ζωής. Έμεινε, λοιπόν, για πάντα συντροφιά με τη μακριά και ασήκωτη αλυσίδα του…

Και επανερχόμαστε στο σήμερα, όπου βλέπουμε ανθρώπους να κουβαλάνε τις αλυσίδες τους κάθε μέρα. Στη δουλειά, στην γειτονιά, ακόμη και στην οικογένεια μας, πάντα θα υπάρχει κάποιος αλυσοδεμένος. Μη ξεχνάτε όμως, πως στους ανθρώπους αυτούς, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα εμφανιστεί κανένα πνεύμα των Χριστουγέννων και καμία μαγική δύναμη για να τους αφυπνίσει. Μήπως είναι, λοιπόν, σε ένα βαθμό και δική μας υποχρέωση, να βοηθήσουμε τον κάθε Σκρουτζ που μπορεί να βρίσκεται στη ζωή μας; Μήπως πέρα απ’ το να κρίνουμε τους ανθρώπους αυτούς για την τσιγκουνιά και τη μιζέρια τους, πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια να τους δείξουμε πως να «γιατρευτούν»; Διότι αν ρωτάτε εμένα προσωπικά, πιστεύω ότι οι αλυσίδες αυτές είναι πολύ δυνατές για να τις σπάσει κανείς μόνος του και θα ήθελε την βοήθεια μας.


Ӎαρίζα

Photography credits: Kerasia


 

 

 

 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicαπ 30/12/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s