Αγαπημένα ακουστικά…

Αγαπητά μου ακουστικά,

Πάλι σας άλλαξα. Η πέμπτη φορά για αυτόν τον μήνα. Δεν με νοιάζει όμως γιατί είστε η δική μου ψυχοθεραπεία. Σας φόρεσα ξανά, έκλεισα τα μάτια και η φαντασία μου σαν ταινία ξεκίνησε από την αρχή. Εκεί,μέσα στο μυαλό μου, με την μουσική υπόκρουση που εγώ διαλέγω κανείς δεν με κρίνει. Δεν χρειάζεται να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.

Όταν με ρωτάνε τι ακούω απλά απαντώ »Τίποτα ιδιαίτερο», όχι επειδή το πιστεύω αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθω πως κάθε τραγούδι μου ανήκει και θα αδικηθεί με το άκουσμα μόνο του τίτλου του, που πολύ πιθανόν να έχω παραλείψει.

Είστε η αιώνια συντροφιά μου. Κοιμόμαστε μαζί και το πρωί είτε το κινητό έχει μείνει από μπαταρία, είτε με έχετε περικυκλώσει σχεδόν απειλητικά. Ο αδελφός μου έχει σταματήσει να μου φωνάζει που κοιμήθηκα πάλι μαζί σας, μάλλον κατάλαβε πως δεν κάνω διαπραγματεύσεις σε αυτό το θέμα.

Τις προάλλες μες την βιασύνη σας ξέχασα στο σπίτι. Ξέρετε, στο συρτάρι πάνω από το κουτί με τις αναμνήσεις. Ίσως σας άφησα στο κατάλληλο μέρος, καθώς πολλά τραγούδια που παίζετε είναι συνδεδεμένα καλώς ή κακώς με συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου. Μόλις αντιλήφθηκα πως σας έχω ξεχάσει με έπιασε μια απίστευτη απελπισία, ο δρόμος προς τη σχολή μου φάνηκε ατελείωτος και η βαβούρα της Αθήνας ανυπόφορη.

Θυμάστε όταν έδινα πανελλήνιες; Είχατε βαρεθεί να παίζεται cello. Τι μανία και αυτή! Τα καλοκαίρια παίρνετε μια γλυκιά γεύση ελληνικού τζάζ και οι χειμώνες σας βρίσκουν χωμένα μέσα από ένα σωρό ρούχα να παίζεται άλλοτε εναλλακτικό ροκ και άλλοτε έντεχνο.

Όταν σας φορώ αισθάνομαι σαν να είμαι σε έναν κόσμο που περιέργως δεν γίνομαι αντιληπτή. Δεν νιώθω την αμηχανία της σιωπής. Δεν ακούω τους ανούσιους τσακωμούς των λεωφορείων και τους αναστεναγμούς στις ουρές αναμονής.  Α!Και μόλις ένα από εσάς με αφήσει, εγώ σε κλάσματα δευτερολέπτου το έχω επιστρέψει στο αυτί μου, λες πως αν το αφήσω λίγο να σέρνεται στον αέρα θα γίνει κάτι πολύ κακό.

Υπάρχουν φορές που ασυναίσθητα είστε στα αυτιά μου αλλά εγώ είμαι τόσο βυθισμένη στις σκέψεις μου που έχω ξεχάσει να βάλω τη μουσική σε αναπαραγωγή. Σταματώ στην μέση της διαδρομής και απορώ με τον εαυτό μου. Εκείνες τις στιγμές πραγματικά δεν είμαι καλά.

Με αυτογνωσία,
Εγώ


ℳoschaz

Photography credits: Kerasia


 

 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicαπ 5/1/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s