Και τελικά τι είναι η βία;
Τι είναι αυτό το πράγμα που όλοι κατηγορούν τόσο απόλυτα και επικριτικά; Είναι το ξύλο στους δρόμους; Οι ματωμένες μύτες και τα μελανιασμένα ματιά; Ή μήπως είναι η βουβή κραυγή μιας κοπέλας στην είσοδο της πολυκατοικίας της; Βία είναι οι τύποι με τις μαύρες κουκούλες που σπάνε μαγαζιά και οι βόμβες δακρύων που ρίχνουν; Ή μήπως είναι οι λυγμοί των παιδιών που καταδικάζονται σε μια ζωή στο περιθώριο επειδή έτυχε να έχουν -ή μάλλον να μην έχουν- το δικαίωμα να επιλέξουν μια άλλη ζωή στην κρεβατοκάμαρα τους από την δική σου;

Τι είναι αυτή η βία για την οποία μιλάνε όλοι, τέλος πάντων; Γιατί νομίζω πως έχω μπερδέψει κάποια πράγματα. Για εμένα, βλέπετε, βία δεν είναι μόνο αυτό που σας δείχνει το παλιοκούτι μέσα από το οποίο διαλέξατε να βλέπετε τη ζωή. Βία είναι η κραυγή μιας μάνας που βρίσκει το παιδί της νεκρό στο δωμάτιο επειδή στα δεκαεπτά του το κάνατε να πιστεύει ότι δεν είναι αρκετό για τη ζωή. Βία είναι ο ήχος που κάνουν τα γόνατά της όταν πέφτει στο πάτωμα και το παρακαλάει να ξυπνήσει, ενώ λίγες ώρες πριν του είχε πει καληνύχτα. Βία, για μένα, είναι ο πέμπτος όροφος στο Αλεξάνδρα. Βία είναι κάθε άνθρωπος που ζει και πεθαίνει στους δρόμους, κάθε παιδί στα φανάρια. Βία, είναι κάθε ευσεβής πόθος που έχουμε σκοτώσει επειδή δεν ήταν της περίστασης… Ή μάλλον επειδή μας είπαν πως δεν ήταν της περίστασης.

Βία, για μένα, είναι να βλέπεις τους ανθρώπους σου να πονάνε και να διαλύονται και εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κάθεσαι και να κοιτάς. Ανήμπορος ή ανίκανος να κάνεις το οτιδήποτε. Βία είναι τα γεμάτα τασάκια και τα άδεια μπουκάλια σε ένα εργένικο σπίτι. Βία είναι τα μισοτελειωμένα βιβλία στα draft μου και τα ολοκληρωμένα ποιήματα στο ημερολόγιο. Βία είναι τα νωπά μαξιλάρια και όσα ακούν οι τοίχοι. Βία είναι τα κόκκινα μάτια, όποια και αν είναι η προέλευση τους.

Βία είναι να είσαι δεκαοκτώ και να σε αναγκάζουν να αποφασίσεις τι θα κάνεις σε μια ζωή που δεν έχεις ακόμα γνωρίσει. Βία είναι τα σχολεία μας, η παραπλάνηση και το σύστημα μας. Βία είναι τα μοτίβα ζωής που μας προβάλλουν και η ψευδαίσθηση που μας πουλάνε πως ο κόσμος γύρω μας είναι οι επιλογές μας και όχι μία προκαθορισμένη ρουτίνα καθημερινότητας με ορισμένες και πολύ συγκεκριμένες εναλλακτικές. Βία είναι οι κόκκινες γραμμές σε λευκά δέρματα και οι άσπρες γραμμές πάνω σε τραπέζια και νιπτήρες. Βία είναι κάθε ένεση παραδείσου σε φλέβα ανθρώπου που εμείς οδηγήσαμε εκεί και μετά ξεχάσαμε χωρίς ούτε μια ενοχή. Βία είμαστε εμείς. Και μεγαλύτερη βία είναι ότι δεν ήμασταν πάντα έτσι. Μεγαλύτερη βία είναι ότι γίναμε έτσι. Επίτηδες; Κατά λάθος; Δεν ξέρω, εσύ;


ℬασιλική

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicαπ 10/1/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: