Είναι πρωί, οχτώ παρά δέκα περίπου, κι εγώ βρίσκομαι για ακόμη μια φορά στη βρώμικη αυτή στάση του λεωφορείου, η οποία βρίσκεται στο επόμενο τετράγωνο από το σπίτι μου. Τη λούζει διστακτικά ο ήλιος και τη διαπερνά το τσουχτερό κρύο του χειμωνιάτικου Γενάρη. Στέκομαι με τον καυτό καφέ στο χέρι μου σχεδόν νευριασμένη, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Δίπλα μου στέκονται τρείς ακόμα άνθρωποι: ένας σκουρόχρωμος νεαρός άνδρας με ένα χοντρό μπλε μπουφάν, μία ηλικιωμένη κυρία με το καφέ παλτό της και την φανταχτερή κόκκινη τσάντα της και ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά πιασμένα κοτσιδάκια. Ένα κοριτσάκι που στροβιλίζεται γοργά, εντυπωσιάζεται συχνά και ρωτά ακατάπαυστα απορίες την ηλικιωμένη κυρία. Τυχαία κάποια στιγμή συναντιέται το βλέμμα μου με το ξανθό ζιζάνιο και μου χαμογελά. Νιώθω περίεργα, αμήχανα. Της χαμογελώ πίσω και στρέφω γρήγορα το βλέμμα μου προς το δρόμο. Παρατηρώ ότι αχνοφαίνεται επιτέλους το λεωφορείο μου ασφυκτικά γεμάτο για μία ακόμα φορά. Συνοφρυωμένη, μπαίνω μέσα.

Στριμωγμένη ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους κοιτώ το κινητό μου, μήπως και περάσει λίγο η ώρα. Τίποτα όμως δε γίνεται στον κόσμο του διαδικτύου στις 8.10 το πρωί. Τίποτα που να αξίζει να αναφερθεί και να δημοσιευτεί. Κοιτώ τυχαία γύρω μου, με την άκρη του ματιού μου πιάνω μία γνώριμη ξανθή τουφίτσα να κουνιέται χωρίς σταματημό. Σκέπτομαι το χαμόγελο που μου χάρισε η μικρή. Το χαμόγελο που μου δημιούργησε ένα περίεργο θετικό συναίσθημα. Κοιτώ γύρω μου και σκέφτομαι…. Ένα λεωφορείο γεμάτο από 50 διαφορετικούς ανθρώπους. Ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή, διαφορετικό φύλο, διαφορετική εμφάνιση διαφορετική ζωή. Άνθρωποι διαφορετικοί. Άνθρωποι που δύσκολα θα σηκώσουν το βλέμμα τους να σε κοιτάξουν. Γιατί όμως; Αδιαφορούν; Ντρέπονται; Νιώθουν αμήχανα; Φοβούνται;

Επαναφέρομαι γρήγορα στην πραγματικότητα όταν συνειδητοποιώ ότι έχασα τη στάση μου. Φανερά τσατισμένη πατάω το κουμπί για να κατέβω, έστω στην επόμενη. Ανοίγει η πόρτα σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω μία κουρασμένη μητέρα με δύο παιδιά να τα κρατάει από το χέρι. Της χαμογελάω και μου χαμογελάει αμήχανα πίσω.

Άνθρωποι… είναι τόσοι πολλοί γύρω σου… Παρακολουθούν παθητικά χωρίς να κοιτάζουν ουσιαστικά. Ακούν επιλεκτικά, χωρίς να προσέχουν πραγματικά. Κι όμως είναι συνεχώς γύρω σου. Σε προσπερνούν, σε κοιτούν, σε ακουμπούν… Μα σε επηρεάζουν; Μπορούν;

Εσύ, είσαι εκεί; Ακούς; Βλέπεις; Παρατηρείς; Σηκώνεις το βλέμμα σου; Χαμογελάς;


ℇstella

Photography credits: Καρε Λια


 

 

 

 

 

 

 

©Estella, Topicαπ 13/1/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: