«Αδέρφια μου, δεν σας συνιστώ την αγάπη στον πλησίον: σας συνιστώ την αγάπη προς το πιο μακρινό. Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» .

Βλέπεις, σήμερα μου μοιάζει λίγο κακός ο κόσμος σου, φίλε. Γεμάτος ανίατες συζητήσεις και κουβέντες που πλέον δεν μπορείς να διαφύγεις από ‘κει μέσα. Από εδώ και πέρα, θα αιχμαλοτίζεσαι σε αισχρές πληροφορίες του άλλου μέχρι να ζαλιστείς, μέχρι να μην θέλεις να ακούσεις άλλο, αλλά μπερδεύεσαι. Η σύγχυση σου, μου θυμίζει ψάρι που θέλει να βγει από το νερό. Συνέχεια ρίχνει το φταίξιμο σε αυτήν την γαμημένη αμνησία που δεν μπορεί να θυμηθεί τι ήθελε να γίνει, και σε αυτήν την δύσμοιρη γυάλα που μόνο στον εγκέφαλο του υπάρχει.

Φίλε, άλλαξε το νερό σου, μην βγεις από αυτό. Ξέρεις… σε χαζεύω εδώ και καιρό. Αυτά που γράφω πολλές φορές σε πιάνω να τα νιώθεις, αλλά θα μου πεις πως κάθε άνθρωπος με αυξημένες εσωτερικές ανησυχίες -τουλάχιστον στην εποχή μου- νιώθει τον άλλον, όπως νιώθω και εγώ εσένα. Αγάπα τον πλησίον σου. Μαλακίες. Αγαπά τον πιο μακρινό και βάλτον στην ζωή σου. Πλέον οι άνθρωποι έχουν αξία σε νόμισμα και δεν έχουν αξία σε ζωές. Τι να το κάνεις… Γαμιούνται και χαρακώνονται για ένα κομμάτι χαρτί και ο πλησίον τους τους χαντακώνει, ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

Όταν μίλαγε ο Ζαρατούστρα, ο κόσμος μεγάλωνε σε ομόκεντρους κύκλους, άγνωστο το κέντρο του, αλλά εδώ σου μιλάω για πόλεμο. Πόλεμος με εσένα και αυτούς. Πόλεμος με εσένα και κάποιο «εσύ» που πήρε μεγαλύτερη αξία από σένα. Πόλεμος μέσα σου και πόλεμος γύρω σου. Βαρέθηκαν! Σας το λέω πως βαρέθηκαν. Ο πλησίον με εσένα και εσύ με τον κάθε πλησίον βαρεθήκατε τον πόλεμο και πέσατε σε υπερτιμημένα σκατά. Κάνετε το εγώ, μια βρώμικη πατσαβούρα που την πετάτε στα μούτρα του άλλου όταν τσακώνεστε και δείχνετε τον δρόμο σαν κάποιος Καίσαρας που νομίζει ότι δημιούργησε το κέντρο της γης . Αστείοι, και βρωμάτε σαν αστοί.

Βρίζω πολύ, τα αναλύω και μετά γελάω με τη μουσική που βγάζουμε. Το πιο μακρινό είναι ακόμα εκεί με πιο άγνωστο κέντρο. Κέντρο ο εαυτός μας και εσύ λουλούδι που χαράζεις άλλους ορίζοντες στα μάτια των πολλών. Μα είναι ένας. Είναι ο πιο μακρινός. Είναι για εσένα όλο αυτό που κρίνεται μέσα σου και προσπαθείς να το ανακαλύψεις στον πλησίον σου.

Είναι για το μακρινό ταξίδι που δεν έκανες ποτέ σου και ακόμα βολτάρεις στο κέντρο ενώ ο προορισμός έχει βγάλει ρίζες μέσα σου. Λουλούδι, που θέλεις να ανθίσει μέχρι να ξερνάς πέταλα και τύχη. Όνειρα από τσιμέντο όπως αυτή η πόλη. Όπως η μουσική αυτής της πόλης και τον κάθε παλμό του πλησίον.

Βρίζω πολύ.

Παράνοια #23

Photography credits: Καρε Λια

 

 

 

 

 

 

 

©TopicU, Topicαπ 14/1/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: