“Ποτέ δεν μάθαμε να κάνουμε ούτε βήμα, παρόλα αυτά σε ρώτησα, χορεύουμε;”

Signore Falco από Bloody Hawk.

Δεν θα επικεντρωθώ στο γενικότερο νόημα του τραγουδιού, καθώς από μόνο του παρουσιάζει μία ιστορία που δεν είμαι καν ικανή να θίξω. Θα αναφερθώ, όμως, σε αυτόν τον συγκεκριμένο στίχο. Έναν στίχο που, αν κανείς μελετήσει λίγο βαθύτερα, θα καταλάβει ότι είναι μια αυτοκαταστροφική τάση του ανθρώπου να περιφέρεται ρυθμικά γύρω από ένα άτομο (ή μία κατάσταση) που χορεύει σε διαφορετικό ρυθμό. Ίσως και διαφορετικό είδος χορού.
Η τάση του ανθρώπου να προσπαθεί να “επισκευάσει” ασυμμάζευτες καταστάσεις, είναι η ίδια η καταστροφή του. Μαζί… Ακόμα και στην καταστροφή. Δύο τόσο παράλληλες και συνάμα τόσο τεμνόμενες έννοιες που μοιάζουν να μπερδεύουν τους απελπιστικά ρομαντικούς, τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους. Πού είναι το μαζί, τώρα; Η συνεχής αυτή προσπάθεια του ανθρώπου να πιέζει μονοπλεύρως μια κατάσταση και να προσπαθεί μανιωδώς για αυτή, ενώ ο ίδιος γνωρίζει -κατά βάθος- ότι δεν έχει στον ήλιο μοίρα, είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφική.

Αλλά πες μου εσύ, αγαπητέ απελπιστικά ρομαντικέ, ερωτευμένε, ονειροπόλε, παθιασμένε… Σε νοιάζει; Σε νοιάζει αν ο άνθρωπός σου σε πιάσει από το χέρι και σε χορέψει στον ρυθμό του; Σε νοιάζει αν τραυματιστείς κατά τη διάρκεια του χορού σας; Ενδιαφέρεσαι άραγε αν εκείνη τη στιγμή σταματήσει η μουσική; Όχι. Το μόνο που σε νοιάζει, είναι να μην σε αφήσει ο παρτενέρ σου. Γιατί μαζί του ξέρεις να χορεύεις. Αν σου αφήσει το χέρι, δεν ξέρεις καν να περπατάς.

Τα λόγια μου, άμεσα παρεξηγήσιμα. Ό,τι είπα δεν αναφέρεται μόνο στους ερωτευμένους με ανθρώπους. Μπορεί να αναφέρεται στους ανθρώπους που είναι ερωτευμένοι με καταστάσεις και καλοήθεις συνήθειες. Ανθρώπους που δίνουν τη ζωή, το πνεύμα και τη σάρκα τους για το πάθος τους. Έχω δει άτομα να θυσιάζονται στο χορό της ζωγραφικής, της μουσικής, της συγγραφής, του αθλητισμού κλπ. Κάθε άνθρωπος αρπάζει το χέρι που του αναλογεί και χορεύει τον χορό που ο ίδιος επιλέγει. Και -μα την αλήθεια- είναι οι πιο όμορφοι χοροί που έχω δει. Οι πιο μελωδικές μουσικές που έχω ακούσει. Τα πιο δυνατά συναισθήματα που έχω νιώσει.

Το μαγικό -και συγχρόνως τραγικό- συνήθειο του ανθρώπου να εθίζεται σε αυτό που αγαπάει και του δίνει πηγή δύναμης και έμπνευσης, είναι ειλικρινά υπέροχο. Ο τρόπος που ο ζωγράφος κρατάει το πινέλο. Τόση αγάπη, στοργή και εμπιστοσύνη. Και ας μετατραπεί το πινέλο σε σουγιά και να του κόψει το χέρι… Δεν τον νοιάζει. Ο τρόπος που κοιτά ο ερωτευμένος τον άνθρωπο του. Με τόση αγάπη και βαθιά στα μάτια. Και ας βγάλουν φωτιές τα μάτια του συντρόφου του να τον κάψουν. Δεν τον νοιάζει. Αν τον νοιάξει, δεν θα είναι αληθινό. Δεν εξιδανικεύω τον εθισμό. Σας δείχνω τον κόσμο από τα μάτια κάποιου που είναι ερωτευμένος με το πάθος του, τον άνθρωπο του, τη ζωή.

“Ποτέ δεν μάθαμε να κάνουμε ούτε βήμα…”
Κανένας ποτέ δεν έμαθε να προχωρά στη ζωή του μόνος. Χωρίς ανθρώπους ή χωρίς το πάθος του.
“Παρόλα αυτά σε ρώτησα, χορεύουμε;”
Ό,τι πιο αισιόδοξο, ό,τι πιο απαισιόδοξο. Αγαπημένοι μου άνθρωποι. Αγαπητό μου στυλό. Χορεύουμε;


Ḅάντα

Photography credits: Kerasia


 

 

 

 

 

 

©Βάντα, Topicαπ 16/1/19
Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ποτέ δεν μάθαμε να κάνουμε ούτε βήμα…| #Topic_Week

  1. Ο/Η to e-periodiko mas λέει:

    Φυσικά και χορεύουμε!! Άλλωστε τι αξίζει η ζωή χωρίς αυτό το «χορό»?… Ζωή, σημαίνει κίνηση, πάθος, συναίσθημα, γιορτή! Όποιο κι αν βάλεις στην άκρη, την κάνει ζωή μισή…
    Μαρίνα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: