Μαζί στην οθόνη, μόνοι στη ζωή.

Μία λέξη που ακούγεται όλο και περισσότερο τελευταία καθώς έχει ”έξαρση” στην εποχή μας. Μοναξιά σημαίνει: Το “κενο”συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν είναι μόνος του. Δεν είναι εύλογο να αναρωτηθούμε γιατί κάποιος να νιώθει μοναξιά σε μια εποχή που η επικοινωνία είναι τόσο άμεση; Γιατί να είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας και όχι κάποιας παλαιότερης, όπου τα μέσα ήταν πολύ λιγότερα και η επικοινωνία πολύ πιο δύσκολη;

Σε αυτό το σημείο, μπορούμε να ευχαριστήσουμε την εξέλιξη της τεχνολογίας που δε μας αφήνει πια να περιμένουμε τον ταχυδρόμο, για να πάρουμε ένα γράμμα ή ένα τηλέφωνο, για να ξέρουμε αν όντως κάποιος νοιάστηκε για μας σήμερα. Με την εξέλιξη, λοιπόν, της τεχνολογίας, το ανθρώπινο μυαλό κατάφερε να σκαρφιστεί πολλούς τρόπους για να μας βοηθήσει στο να ξεπεράσουμε τη μοναξιά (που λίγο πολύ οι περισσότεροι νιώθουμε κατά καιρούς) αλλά και να καλύψει την ανάγκη για επαφή. Πώς το κατάφερε αυτό;

Λέξεις-κλειδιά: Social media.

Αυτά τα υπέροχα φιλαράκια που μας έφεραν πιο κοντά στις αγαπημένες μας μουσικές, στη συχνότερη επικοινωνία με τους φίλους μας, την οικογένεια μας πιο λιτά, πιο εύκολα. Αργότερα αρχίσαμε να δείχνουμε την αγάπη μας με σχόλια, “Τέλειο” σε φωτογραφίες, ενώ μας δόθηκε η δυνατότητα να αποτυπώνουμε και άλλα συναισθήματα μέσω μόνο μιας κίνησης. “Χαχα” για το γέλιο. “Λυπάμαι» για την λύπη. “Θυμωμένη φάτσα” για τον θυμό και πάει λέγοντας.

Ποτέ άλλοτε η επικοινωνία δεν υπήρξε τόσο εύκολη και γρήγορη. Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με άτομα από όλο τον κόσμο σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, να μοιραστούν, να δούν. Τα social media “υποσχέθηκαν” να μας φέρουν πιο κοντά με τους ανθρώπους,να ξεπεράσουμε την μοναξιά που νιώθουμε και την ανάγκη για επικοινωνία -και το κατάφεραν, εν μέρη.

Τι γίνεται, όμως, όταν έρχεται η ώρα να δείξεις αγάπη, έρωτα, χαρά, θυμό, λύπη στην πραγματικότητα; Τι γίνεται όταν οι εφαρμογές που φτιάχτηκαν για να ενώνουν τους ανθρώπους, χωρίζουν όσους είναι ήδη κοντά; Συνηθισμένη εικόνα της εποχής αυτής είναι ένα τραπέζι, μια οικογένεια που ετοιμάζεται να φάει το φαγητό της και πολλά σκυμμένα κεφάλια, να παρατηρούν, να βλέπουν, να γελούν. Μα χωρίς να επικοινωνούν πραγματικά. Μήπως μέσα στη διαδικασία απλούστευσης της επικοινωνίας, χάθηκε η μαγεία της αληθινής επικοινωνίας;

Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι ζούν ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι όμως μαζί τους. Βλέπουν και συναναστρέφονται καθημερινά πολύ κόσμο. Ο καθένας περπατά παράλληλα από τον άλλον,χωρίς όμως να τον “συναντάει ποτέ”. Επικοινωνούν και ανταλλάσσουν συναισθήματα, απόψεις, φωτογραφίες με followers. Αλλά αποξενώνονται από τους κοντινούς τους ανθρώπους. Και όταν σβήσει το τηλέφωνο τους, μένουν οι ίδιοι, μόνοι με τη μοναξιά τους. Χωρίς να έχουν κάποιον να τους αγγίξει, όλοι αγγίζουν τα τηλέφωνα τους. Χωρίς να έχουν κάποιον να τους μιλήσει, όλοι μιλούν με άλλους, αγνώστους μέσω των social media.

Κάποτε κάποιος είχε πει πως: “Ζούμε ανάμεσα στα πλήθη και όμως πεθαίνουμε από μοναξιά”. Μήπως πρέπει να προσέξουμε τι έχει ουσία για εμάς τελικά και να εστιάσουμε στα αληθινά συναισθήματα; Στα αληθινά γέλια με φίλους, στις αγκαλιές, στην επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο, στην επαφή με τα μάτια, ακόμα και σε ένα χαμόγελο στον διπλανό μας. Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να επικοινωνούμε πραγματικά μεταξύ μας πριν αποξενωθούμε εντελώς; Αυτό δεν απαιτεί αποφυγή των Social media, αλλά την σωστή και με μέτρο χρήση τους.


Τζούλια

Photography credits: Luna


 

 

 

 

 

 

 

 

©TopicU, Topicαπ 23/1/19

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s