Μερικές νύχτες προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου γιατί δεν πρέπει να αδειάσω το μπουκάλι με τα πολύχρωμα χαπάκια.

Κάποιες, θυμάμαι και ηρεμώ. Άλλες όμως, σαν την σημερινή, ανακαλύπτω απίστευτα κενά στην -θεωρητικά- καλή μνήμη μου και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως τελικά να μην έχω κάτι να με κρατάει.

Ίσως αυτό το λουρί που είναι δεμένο στο λαιμό μου, που με τραβάει πίσω, που με σέρνει, που μου κόβει την ανάσα, να μην είναι στα χέρια άλλων, αλλά στα δικά μου.

Ίσως όλα αυτά που νόμιζα πως είχα να είναι ψευδαισθήσεις που το μυαλό μου είχε ανάγκη να πλάσει. Σαν μια καλή ιστορία. Όχι αυτές με τα ρεαλιστικά και στενάχωρα τέλη. Από τις άλλες. Αυτές που σου αρέσουν.

Υπερβάλω, το ξέρω. Οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται, εσύ το ξέρεις καλύτερα και απ’ τις δύο μας. Υποθέτω, όμως, πως όλα φαίνονται καλύτερα μετά από λίγο ποτό και λίγο τσιγάρο. Λιγότερο τραγικά, λιγότερο ανησυχητικά, και κυρίως, λιγότερο αληθινά.

Απόψε όμως, η κάβα είναι κενή και το πακέτο μου άδειο. Και να που τελικά χωρίς αυτά δεν βρίσκω λόγο να μην κάνω αυτό που η καρδιά μου ποθεί. Έχεις εσύ να μου δανείσεις ένα; Μόνο για σήμερα και τα βρίσκουμε από αύριο.

Θα κάνω τα πάντα, στο υπόσχομαι. Θα είμαι καλή και αδύνατη και πιο όμορφη από ό,τι έχεις φανταστεί πότε σου. Θα είμαι υπάκουη και θα μετράω καλύτερα τα λόγια μου. Θα είμαι άριστη στα πάντα, και θα σου χαρίσω άπειρους λόγους για να υπερηφανεύεσαι στο κόσμο. Θα γίνω τέλεια, αψεγάδιαστη, ο ορισμός του κάλλους. Θα σου γράψω ιστορίες με χαρούμενα τέλη και ποιήματα για να σκοτώσουν τα σκοτάδια σου και να γεμίσουν τα κενά σου. Από τα ψεύτικα πάλι, αυτά που σου αρέσουν.

Θα σε κάνω χαρούμενη, περήφανη, ικανοποιημένη.

Όνειρα; Ποια όνειρα; Δεν έχω όνειρα.

Θα τα θυσιάσω όλα στο βωμό των επιθυμιών σου.

Ό,τι θελήσεις, ό,τι ζητήσεις, ό,τι μπορεί το τοξικό μυαλό σου να σκεφτεί, θα το κάνω.
Απλά… δώσε μου κάτι να κρατηθώ και σήμερα, γιατί αρχίζω και βλέπω τις ατέλειες στην ουτοπία που μου πούλησες.

Αρχίζω και βλέπω τα κάγκελα.

Οπότε, σε παρακαλώ, σε εκλιπαρώ. Δώσε μου κάτι να με τυφλώσεις, δώσε μου ένα λόγο να μην πάρω τις πολύχρωμες ελευθερίες που τόσο λαχταρώ. Δώσε μου ένα λόγο να μην ξυπνήσω. Δεν με βλέπεις; Ακόμα προσπαθώ. Περισσότερο από ποτέ, πιο πολύ από όσο αντέχω, από όσο μπορώ. Απλά να, σήμερα χρειάζομαι έναν λόγο παραπάνω για να μην σε αφήσω μόνη σε αυτό το κελί που με τόση στοργή και προσοχή έχτισες. Σε αυτή την πανέμορφη κόλαση που ονόμασες ζωή.

Μόνο αυτό ζητάω από σένα απόψε. Δώσε μου ένα λόγο. Ένα καλό λόγο, να μην ξεφύγω από το μαύρο που με τόση ευλάβεια λάτρεψα. Ένα καλό λόγο να μην δω χρώματα για πρώτη και τελευταία φορά. Ένα λόγο, αυτό ζητάω μόνο από σένα. Ένα καλό λόγο.

Και το πρωί θα είμαι πάλι όπως με θες.

Λιγότερο εγώ, αλλά όπως με θες.


ℬασιλική

Photography credits: Luna


 

 

 

 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicαπ 31/1/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: