Είμαι γυναίκα το πρωί που σηκώνομαι γύρω στις 7.00 για να πιώ τον δυνατό ζεστό καφέ μου μπροστά στην τηλεόραση που σιγοπαίζει στο βάθος του δωματίου. Με τις σκέψεις μου για τα πράγματα που έχω να κάνω μέσα στη μέρα μου να τοποθετούνται γρήγορα στα κουτάκια τους τακτικά και χρονολογημένα.

Είμαι γυναίκα όταν ξεκινάω να ετοιμάζομαι στις 8.00 ώστε να είμαι «ευπρεπώς ντυμένη και περιποιημένη», όπως ορίζει ο κανονισμός του γραφείου μου με το σφιχτό καλσόν που εμποδίζει τη σωστή κυκλοφορία του αίματος στα πόδια μου, τα ψηλά τακούνια που δημιουργούν τους ματωμένους κάλους στα δάχτυλα μου και το μακιγιάζ που εμποδίζει το δέρμα μου να αναπνεύσει σωστά.

Είμαι γυναίκα όταν μπαίνω στο αμάξι γύρω στις 9.00 για να πάω στη δουλειά μου και ξέρω ότι ο σπασμένος προφυλακτήρας μου θα δημιουργήσει σε κάποιους τις σκέψεις “γυναίκα οδηγός είναι, τι περίμενες…”. Τις λέξεις αυτές που μπορεί να μην ακούγονται αλλά διαβάζονται στο χαρακτηριστικό βλέμμα τους.

Είμαι γυναίκα στο γραφείο που φτάνω γύρω στις 10.00. Σε ένα γραφείο με πολλές γυναίκες, αλλά ακόμα περισσότερους άνδρες. Οι οποίοι ξέρουν ότι είμαι γυναίκα, και είτε μου προσφέρουν βλέμματα καρφωτικά, επικριτικά, έντονα, εξονυχιστικά και αηδιαστικά, είτε φοβούμενοι μήπως θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση κάποια κίνησή τους κρατούν φανερές αποστάσεις και αποφεύγουν την οποιαδήποτε συναναστροφή μαζί μου.

Είμαι γυναίκα το μεσημέρι που αρχίζω και πεινάω στη δουλειά γύρω στις 3.00. Και πάω να φάω το μεσημεριανό μου, το πλούσιο σε υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και λαχανικά γεύμα μου, ώστε να με κρατήσει ενεργή στην υπόλοιπη δύσκολη μέρα μου δίπλα σε γυναίκες που αρκούνται σε μια σαλάτα και κοιτούν γεμάτες περιφρόνηση και ταυτόχρονη απορία για το “θάρρος” μου.

Είμαι γυναίκα το απόγευμα που φεύγω από τη δουλειά στις 5.00 παίρνω το αμάξι και πάω στο σούπερ μάρκετ. Ψωνίζοντας τα αναγκαία της εβδομάδας φτάνω για ακόμη μία φορά στο ράφι με τις σερβιέτες. Ξέρετε ποιες, αυτές που στη διαφήμιση φοβούνται να δείξουν το κόκκινο αίμα και το έχουν αντικαταστήσει με ένα μπλε περίεργο υγρό. Το είδος πολυτελείας, όπως έχει χαρακτηριστεί.

Είμαι γυναίκα στις 7.00 που γυρίζω σπίτι μου έπειτα από μια δύσκολη μέρα και επιτέλους βγάζω τα τακούνια μου και απελευθερώνω τα πονεμένα πόδια, βάζω τις άνετες τεράστιες πιτζάμες μου, βγάζω το βαρύ μακιγιάζ από το πρόσωπο μου και χάνομαι στον καναπέ του σαλονιού μου.

Είμαι γυναίκα το βράδυ γύρω στις 11.00 που ξαπλώνω στο απαλό διπλό κρεβάτι μου με το παλιό σκισμένο άνετο μπλουζάκι μου που μου επιτρέπει να κινούμαι σαχλά και άτακτα μέσα στον ύπνο μου.

Είμαι άνθρωπος. Είμαι γυναίκα.


ℇstella

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

©Estella, Topicαπ 3/2/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: