Ονειρικός Ρεαλισμός.

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου. Το δεξί σου χέρι χάιδευε τα μαλλιά μου και εγώ χαμογελούσα τόσο ήρεμα με τα μάτια κλειστά. Τα δάχτυλα του αριστερού σου χεριού είχαν μπλεχτεί με τα δικά μου σαν να ήταν ένα και εκείνο ακουμπούσε την καρδιά μου που χτυπούσε κάθε φορά σαν να ήταν η τελευταία. Μύριζες τόσο δελεαστικά και αυτό το δευτερόλεπτο πριν την εισπνοή ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για εμένα. Ο δικός μου παράδεισος θύμιζε αυτό το σκοτεινό άτακτο δωμάτιο μα εσύ είσαι ο διάβολος μου. Με καις με το βλέμμα σου. Mε ταπεινώνεις με το άγγιγμα σου.

Βυθισμένη σε μια ερωτική γαλήνη, άκουσα κάποιες νότες να γεμίζουν τον χώρο και αναρωτήθηκα αν έβαλες μουσική ή οι στιγμές μας είναι τόσο υπέροχα κινηματογραφικά στημένες που το μαγεμένο μου μυαλό παίζει μουσική υπόκρουση. Ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να βάλει ένα παλιό πικάπ πάνω από την ξύλινη σκονισμένη θήκη της κιθάρας σου, σκέφτηκα. «Ίσως να χανόταν η ρεαλιστικότητα της στιγμής» είπα φωναχτά και γέλασα, ενώ θυμόμουν το όνειρό μου το επόμενο εφιαλτικό πρωί.

Υ.Γ.: Στην ταινία που λέγεται Ζωή κάνε τα όνειρα πραγματικότητα δίχως να νοιάζεσαι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.


ℳoschaz

Photography credits: Λούνα


 

 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicαπ 3/2/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s