Τώρα… πού, πώς, τι;

Στα 4 χρόνια μου περίπου, ένα πρωί, τις μέρες εκείνες που έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε πια στη θάλασσα και δε βλέπω πια τη μαμά μου τόσο πολύ -γιατί πρέπει να φύγει, λέει, δε γίνεται αλλιώς- με παίρνει από το χέρι και με πάει σε ένα μεγάλο κτήριο που ονομάζεται, λέει, νηπιαγωγείο. Εκεί θα πηγαίνω κάθε πρωί, θα κάθομαι και θα παίζω με τα άλλα παιδιά, θα τρώω και θα κοιμάμαι και το απόγευμα θα γυρίζω πάλι στο σπίτι. Δεν είναι άσχημα, μου λείπει λίγο το σπίτι μου και τα παιχνίδια μου αλλά έχω πολλά παιδάκια να παίζω και μπορώ να κάνω φασαρία.

Στα 6 χρόνια μου ένα πρωί πάλι, τον ίδιο περίπου καιρό με παίρνει πάλι η μαμά μου από το χέρι και με πάει σε ένα άλλο κτήριο, πιο μεγάλο, το σχολείο. Εκεί είναι μερικά παιδιά από το προηγούμενο κτήριο, αλλά είναι και πολλά καινούρια. Εκεί είναι λίγο πιο μπερδεμένα τα πράγματα, πρέπει να κάθομαι σε ένα συγκεκριμένο σημείο, να μη μιλάω όποτε το θελήσω και να ζητάω άδεια για να σηκωθώ. Ταυτόχρονα, όταν γυρίζω σπίτι δεν μπορώ να παίξω όσο θέλω γιατί πρέπει να κάνω τα μαθήματα μου. Πρέπει να προετοιμαστώ για να πάω την επόμενη μέρα στο μεγάλο εκείνο κτήριο.

Όχι πολύ αργότερα, στα 13 μου χρόνια, γνωρίζω ένα ακόμα κτήριο στο οποίο πάω μόνη μου πια, έχω καταλάβει πώς πάει. Στο γυμνάσιο, λοιπόν, περιπλέκονται περισσότερο τα πράγματα, αφού σε κάθε μάθημα έχω διαφορετικό καθηγητή και το διάβασμα γίνεται όλο και περισσότερο και όλο και πιο ανιαρό. Χωρίς να μου φτάνουν όλα αυτά τώρα η μαμά λέει ότι πρέπει να πάω και φροντιστήριο για τα αγγλικά. Νέοι χώροι, νέα παιδιά, νέοι καθηγητές, περισσότερο το διάβασμα λιγότερος ο ελεύθερος χρόνος μου.

Χωρίς να το καταλάβω έχω φτάσει πια στο λύκειο. Εκεί τα πράγματα έχουν σοβαρέψει γιατί πρέπει να επιλέξω την κατεύθυνση που μου ταιριάζει, βασικά τα μαθήματα που συμπαθώ περισσότερο. Το διάβασμα έχει μεγιστοποιηθεί τόσο που εξαντλούμαι και μόνο στη σκέψη του. Από παντού με κατακλύζουν ερωτήσεις για τη σχολή που θέλω να δηλώσω, αν έχει επαγγελματική κατάρτιση στην Ελλάδα και αν θα είμαι οικονομικά επαρκής.

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο τελικά, όχι στη σχολή που ήθελα, αλλά σε αυτή που μου είπαν ότι είναι παρεμφερής. Δίκιο θα έχουν, τι λόγο έχω να μη τους πιστέψω άλλωστε, αφού δεν ξέρω τι μαθήματα έχει η μία ή η άλλη. Εκεί ξεκινάω μία διαφορετική ζωή, το αν και πόσο θα διαβάσω είναι εντελώς στο χέρι μου, όπως και το αν και πόσο θα παρευρεθώ στα μαθήματα. Ξαφνικά οι ευθύνες για την εξέλιξη του εαυτού μου είναι όλες πάνω μου, χωρίς να ξέρω πώς ακριβώς να ανταπεξέλθω.

Σύντομα παίρνω τελικά το πτυχίο μου. Φίλοι και συγγενείς φανερά συγκινημένοι και χαρούμενοι. Εγώ όμως δε νιώθω τίποτα τέτοιο. Το μόνο που επικρατεί στο κεφάλι μου είναι ένα χάος. Ένα πλήθος ερωτήσεων που απαντήσεις δε μπορώ να δώσω.

Και τώρα… πού, πώς, τι; Μέχρι τώρα ήξερα ότι πρέπει να διαβάσω για να τελειώσω το σχολείο, αργότερα έπρεπε να διαβάσω για να μπω στο πανεπιστήμιο, τέλος να διαβάσω για να τελειώσω το πανεπιστήμιο. Και τώρα;  Αυτό που ξέρω καλύτερα να κάνω είναι να διαβάζω για να δίνω τις εξετάσεις και να πετυχαίνω σε αυτές.

Τώρα… πού, πώς, τι;


ℇstella

Photography credits: Jenni Elric


 

 

 

 

 

 

 

©Estella, Topicαπ 10/2/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s