Άτιμες αισθήσεις.

Άτιμες αισθήσεις… Ξέρεις για  ποιες λέω… Για εκείνες που εκεί που κάθεσαι χαλαρός και βλέπεις τη σειρά σου, ή εκεί που περπατάς αμέριμνος χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα, μπορούν να σε γεμίσουν αμέτρητες σκέψεις συνοδευόμενες από ηχηρά συναισθήματα.

Άτιμες αισθήσεις… Ξέρεις για ποιες λέω….Αυτές που σε συνοδεύουν καθημερινά, σε ολοκληρώνουν. Σε βοηθούν να αντιληφθείς τον κόσμο σου αλλά δεν τους δίνουμε την σημασία που τους αναλογεί. Αυτές οι πέντε, οι γνωστές : η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση και η αφή.

Μα τι έντονο μπορεί να προκαλέσει ένα παγκάκι ή μία κουβέρτα, ένας περίπατος ή μία χαλαρή έξοδος με φίλους; Από μόνα τους τίποτα. Άτιμες αισθήσεις!

Ξέρεις τι είναι να προχωράς στο δρόμο πηγαίνοντας -αρκετά πρωί- στη δουλειά σου και να συναντήσεις ξαφνικά ένα παγκάκι. Εκείνο που είχατε κάτσει μαζί, όλο το βράδυ, στα πρώτα σας ραντεβού πρέπει να ήταν, και μιλούσατε με τις ώρες, όχι για κάτι συγκεκριμένο, αλλά τα θέματα εναλλάσσονταν γοργά και η κουβέντα έκανε το χρόνο να είναι ασήμαντος και να τρέχει ανενόχλητος.

Ξέρεις τι είναι να βρίσκεσαι στο σπίτι σου και να ακούς από το πάνω διαμέρισμα τα πλήκτρα του πιάνου να πατιούνται άτακτα, χωρίς ροή, σαν ένα παιδικό χέρι να τα πιέζει μη γνωρίζοντας τι ακριβώς πρέπει να κάνει αλλά χωρίς να έχει και καμία σημασία. Και οι αναμνήσεις σκάνε βροχή, τη μέρα που πήγες για το πρώτο μάθημα πιάνου στο ωδείο. Που ήσουν τόσο ενθουσιασμένη για τη νέα αυτή εμπειρία που δε σε ένοιαζε αν θα είναι δύσκολο, αν θα τα καταφέρεις, αν θα βγάλεις ποτέ ένα κομμάτι.

Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι στο δωμάτιο σου και να διαβάζεις την ατελείωτη ύλη των μαθημάτων σου και ξαφνικά από το απέναντι ανοιχτό παράθυρο να έρχονται δυνατές μυρωδιές από το αγαπημένο σου φαΐ. Αυτό, που η γιαγιά σου για να σε ευχαριστήσει σου έφτιαχνε μέρα πάρα μέρα όλο το καλοκαίρι και οι ποσότητες που γέμιζε το πιάτο σου ήταν ικανές να σε κρατήσουν χορτάτο για μία ολόκληρη εβδομάδα.

Ξέρεις τι είναι να είσαι σε ένα μικρό συνοικιακό κουτουκάκι με την παρέα σου και να παραγγέλνεις ένα ποτήρι κρασί. Αυτό που το δοκιμάζεις και είναι το κρασί το πικρόξινο, το φτηνό που έπαιρνες τότε με την παρέα σου όταν ήσουν φοιτήτρια και δεν σε ένοιαζε τίποτα. Δε σε ένοιαζε η γεύση, δεν σε ένοιαζε η ποιότητα, το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν τα γέλια σας, οι συζητήσεις, τα παιχνίδια και οι βλακείες σας.

Ξέρεις τι είναι να μπαίνεις στο μαγαζί με τα λευκά ήδη για να αγοράσεις κουβέρτα. Μία όχι πολύ ακριβή ίσα ίσα να σε κρατά ζεστή και χουχουλιάρα το χειμώνα. Και τις αγγίζεις σχεδόν όλες, η απαλότητα και η θαλπωρή τους σε κατακλύζουν… Και φτάνεις σε εκείνη. Σε εκείνη που σου θυμίζει το ζεστό παιδικό σου κρεβάτι με την μωβ αγαπημένη σου κουβέρτα. Αυτή που μύριζε το μαμαδίστικο απορρυπαντικό και που χωρίς αυτή δε μπορούσες να κοιμηθεί, που χωρίς αυτή ένιωθες γυμνή.

Άτιμες αισθήσεις, τρυπώνουν και ξαφνικά αναδύονται στην καθημερινότητά σου, ταράζοντας την γλυκά με τις ποικίλες αναμνήσεις που σου γεννάνε. Σε γεμίζουν χαμόγελα και σφίξιμο στο στομάχι για τις στιγμές που πέρασες αλλά και μία περίεργη ελπίδα για αυτές που έρχονται.


ℇstella

 Photography credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

 

 

©Estella, Topicαπ 24/2/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s