Πάνω σε μία σφαίρα τοποθετημένη κάπου σε μια μικρή γωνιά του απείρου, κινούνται και καταστρέφουν πλάσματα παράξενα- οριακά παρανοϊκά πλασμένα. Αυτή η σφαίρα που με τον καιρό έμαθα να ονομάζω Γη, ποτέ όμως σπίτι, κάποτε ήταν όμορφη. Είχε όλα όσα χρειάζονταν αυτά τα μικρά πλάσματα για να ζήσουν, να ευδοκιμήσουν, ακόμη και να εξαπλωθούν. Μα είχε κι έναν σημαντικό περιοριστικό όρο- δεν επέτρεπε την απληστία. Έδωσε στα μικρά πλασματάκια όλα όσα χρειάστηκαν, μα τα συμβούλεψε να είναι σοφά και να φροντίσουν να καταναλώνουν έντιμα και με φειδώ τα αγαθά αυτά.

Το πρόβλημα είναι ότι τα πλασματάκια αυτά που με τον καιρό έμαθα να ονομάζω ανθρώπους, ποτέ όμως «εμείς»,  ήταν πολύ άπληστα. Έβλεπαν πως είχαν ισχύ και πως τα υπόλοιπα πλάσματα δεν έμοιαζαν καθόλου με τα ίδια. Έτσι ένιωσαν πως η σφαίρα Γη τους ανήκε και πως είχαν το δικαίωμα να ασελγήσουν ως επιθημούσαν πάνω της- εφόσον η ίδια τόσο απλόχερα τους είχε προσφέρει όλα αυτά τα αγαθά. Έτσι, άρχισαν -με τη σιγουριά που δεν θα έπρεπε κανείς να έχει όταν δεν είναι παρά μια κουκκίδα στη μέση του πουθενά- να νιώθουν μεγάλοι και τρανοί. Να καταστρέφουν, τόσο τα δώρα της Γης όσο και τα δημιουργήματα που οι ίδιοι έφτιαχναν. Και ποτέ τους δεν σταματήσαν, ποτέ τους δεν αναλογίστηκαν μη τυχόν και θα έπρεπε να σταματήσουν για δυο στιγμές να διαλύουν.

Εμείς οι ίδιοι έχουμε βάλει φωτιά στο σπίτι μας. Βλέπουμε τα ντουβάρια να κατεδαφίζονται κι αντί ν’ αρπάξουμε τον πυροσβεστήρα, προκαλούμε καινούριες και ισχυρότερες εστίες. Φερόμαστε στη Γη σαν ένας μέθυσος σύζυγος, που απαιτεί την αγάπη της γυναίκας του, μα μόνο να τη χτυπάει και να της φωνάζει με μιαν ανάσα που βρωμάει αλκοόλ μπορεί. Δεν την παίρνει αγκαλιές, ούτε της φέρνει δώρα. Δεν την φροντίζει, ούτε καν αναγνωρίζει το γεγονός ότι κάθε φορά που εκείνος γυρνάει από τα καπηλειά στα οποία μπεκροπίνει, εκείνη είναι εκεί με ένα πιάτο φαγητό έτοιμο στο τραπέζι.

Θαρρούμε πως είμαστε σπουδαίοι, εμείς οι άνθρωποι. Μπορεί να έτυχε να έχουμε νου επαρκή για μερικά δημιουργήματα κάπως πιο φανταχτερά, δεν σημαίνει ότι είμαστε σπουδαίοι όμως. Κι όταν η Γη παλεύοντας να κρατήσει την ομορφιά και την υγεία της, μας αποβάλει βίαια κι άγαρμπα σα να ήμαστε αρρώστια, τότε να μην αναρωτηθείτε. Γιατί έτσι είναι. Θα τη χτυπήσεις μια φορά, θα τη χτυπήσεις και δεύτερη. Την εικοστή θα πάει στην αστυνομία. Την εικοστή πρώτη με λίγη τύχη θα είσαι πίσω στο σπίτι σου. Την τριακοστή θα σε σκοτώσει.


₦ικήτα

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicαπ 1/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: