Η θλίψη μου μοιάζει σαν μια μορφή έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου – το παράθυρο του μυαλού μου.
Κάποιες φορές την αγνοώ. Χάνομαι στην ρουτίνα της καθημερινότητας, στις υποχρεώσεις, στα πρέπει, στα θέλω.
Κάποιες φορές την νικώ. Βάζω δυνατά τη μουσική να μην ακούω τις ανάσες της και πνίγω τις κραυγές της με γέλιο.

Άλλες φορές την προκαλώ. Κάθομαι απέναντι της και την κοιτώ. Ζυγίζω τα κομμάτια μου, αυτά που πάντα είχα, αυτά που βρήκα στην πορεία, όσα την άφησα να μου πάρει… και έπειτα αρχίζουμε μια μάχη δίχως τέλος.
Όμως, υπάρχουν και φορές που της ανοίγω το παράθυρο και εκείνη έρχεται μέσα. Σιγά, σιγά, ήρεμα και στοργικά. Σαν μια φίλη που έχω καιρό να δω. Μου μιλάει, με ακουμπάει, με προστατεύει. Μου φωνάζει, με πονάει, με στοχεύει.
Παρόλα αυτά, όσο είναι μαζί μου, ποτέ δεν βρίσκω την δύναμη να την διώξω.
Αυτό είναι το πρόβλημα με την μοναξιά.
Σε κάνει να υποκύπτεις σε οτιδήποτε καλύπτει το κενό σου.
Η θλίψη μου είναι σαν μια μορφή έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου- το παράθυρο του μυαλού μου.
Και την φοβάμαι όταν μπαίνει μέσα, όμως περισσότερο την φοβάμαι όταν φεύγει. Τουλάχιστον εκείνη ξέρει πώς να με αγαπάει.
Αυτό είναι το πρόβλημα με την νοσταλγία. Σε κάνει να θυμάσαι τα πράγματα καλύτερα από ό,τι ήταν.


ℬασιλική

Photography Credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicαπ 1/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: