Ωδή αποχαιρετισμού.

Φεύγω. Όπως αρμόζει. Μ’ έναν σιωπηλό αναστεναγμό. Φεύγω με την αφέλεια του παιδικού ενθουσιασμού. Σαν το πρώτο χιόνι που λιώνει μόλις φιλήσει την άσφαλτο. Φεύγω με την πίκρα κάθε καλοκαιριού, κάθε ξενυχτιού στη παραλία, κάθε κύματος στη παραλία – κάθε παραλίας. Κάθε γκρίνιας σου μετά:

«Πού ήσουν; Σε περίμενα!»

Φεύγω πριν ακόμα ξημερώσει. Πριν γεράσουν τα μάτια του πατέρα. Πριν μικρύνουν κι άλλο τα δικά μου. Έστω πριν τα δάκρυα στεγνώσουν, που κράταγες για μένα στα δικά σου.

Μα εγώ πάντα ήμουν απ’τα καλά παιδιά, κι ας αγαπούσα τις κοπάνες. Μισούσα όσα αγάπαγες, και μ’ αγάπαγες πολύ, το ξέρω.

Όμως τα «πώς;» και τα «γιατί;» ας μην απαντηθούν. Αλλιώς, μπορεί να καταλάβω, πως οι άνθρωποι ξέρουν καλά να φεύγουν. Και βιάζονται να φύγουν. Τρέμω μην φύγεις κι εσύ προτού καταλάβεις όσα δεν σου λέω.

Να με περιμένεις, και μην μου φοβάσαι, εγώ θα προσέχω.


Κριστιάν Νίρκα

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicαπ 7/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s