Επεισόδιο ένα:
Σήμερα αναπόλησα το χτες, νοστάλγησα το μέλλον και απέφυγα το παρόν. Κολλημένος στο χαμόγελο που δεν μου έδωσες, χαμένος σε όσα μου χάρισες, στις στιγμές που μάζεψα, διατρέχω τις σκηνές του παρελθόντος για να βρω αυτό που δεν πρόκειται να βρω, όπως μάλλον δεν το είχα βρει και τότε, στο παρελθόν. Γιατί ανήκει μόνο στην φαντασία του παρελθόντος, καθώς προϋποθέτει να είναι απρόσιτο τώρα και για πάντα. Ίσως το βρω μην βρίσκοντάς το.

Επεισόδιο τέσσερα:
Αύριο ξέρεις πως θα φύγω, δεν με κρατά κάτι εδώ. Κάθε εικόνα, κάθε μυρωδιά ή γεύση, όλη η μουσική, μια αλληλουχία από ανέγγιχτες αισθήσεις. Αφήνω αυτό τον τόπο σαν κρύο πιάτο που δεν έκανα όρεξη να αγγίξω. Όλα βρίσκονται αργότερα, στο μετά, αύριο και μεθαύριο. Δεν γίνεται να μην προχωρήσω προς τα εκεί, να μην αγγίξω επιτέλους κάτι πραγματικό, κάτι ουσιαστικό. Όταν οι φόρμες αυτής της πόλης μοιάζουν με κουρέλια, αφήνω την αισιοδοξία μου να με γεμίσει τώρα με το αύριο, ξεχειλίζοντάς το καταλλήλως. Ίσως πάντα αυτό το αύριο να είναι, με αυτές τις έννοιες, μια επόμενη –άλλη- μέρα.

Επεισόδιο δύο:
Ακίνητος. Ακίνητα. Ξέρεις, αν το σκεφτείς η κίνηση είναι, κατά τον τρόπο που είναι και η σκέψη, μια αυθαίρετη διαδικασία που αντιλαμβανόμαστε. Αντιλαμβανόμαστε την κίνηση ως μια στάση διαφορετική με τις συγγενικές της. Βλέπουμε το αυτοκίνητο δίπλα στο φανάρι και μετά το αντικρίζουμε δίπλα μας. Είναι δύο εικόνες, και αν κοιτούσα το ρολόι, ίσως απέχουσες δευτερόλεπτα. Συγγενικές και ταυτόχρονα διαφορετικές, αποτελούν μια συλλογή που αυθαίρετα καλούμε «κίνηση». Καταλαβαίνεις καλύτερα σιωπηλός και ακίνητος κάπου έξω, κάπου ανοικτά, να μην σε φάνε οι ταφόπλακες των τοίχων και των ταβανιών.

Επεισόδιο τρία:
Είμαι εδώ, αυτήν την στιγμή ο ήλιος με καίει, μετά από τόσο μουντό χειμώνα, γεμίζοντας τα ρουθούνια με την κάψα του εδάφους. Οι ευκάλυπτοι ανεμίζουν τις χαίτες τους, και το άρωμα διαχέεται αργά. Αν δεις στο τέλος του δρόμου, στην στροφή όπως κόβεται, φαίνεται ολόκληρη η πόλη μέχρι την θάλασσα. Σε μια αργή βόλτα προλαβαίνουν οι σκέψεις να μπουν σε τάξη. Τότε νιώθεις, τότε προλαβαίνει ο κόσμος να καθίσει μέσα σου.

Επεισόδιο μηδέν:
Το κενό πριν κάθε επεισόδιο, είναι η κοφτή ανάσα που παίρνεις για να πηδήσεις από την μία στιγμή στην άλλη. Την μία εδώ, την άλλη εκεί, την μία στο πριν, την μία στο όποιο σημείο της ταινίας του χρόνου, πάντα παίρνεις μια ανάσα. Και προσπαθείς να χωρέσεις ό,τι περισσότερο μπορείς στο ενδιάμεσο διάστημα.


Ѻρέστης

Photography credits: Jenni Zampeli


 

 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicαπ 12/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: