«With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept”

Αυτό είναι το όνομα του δέκατου έκτου επεισοδίου, της τρίτης σεζόν, της αγαπημένης μου σειράς One Tree Hill, and slept we did, για να ξεπεράσουμε ένα τόσο βαρύ και συγκλονιστικό επεισόδιο.

Όσοι την έχουν παρακολουθήσει, ήδη ξέρουν πως η δραματική σειρά αμερικάνικης παραγωγής που παιζόταν στις τηλεοράσεις τόσο του εξωτερικού όσο και της Ελλάδας (με τίτλο «Φίλοι για πάντα») από το 2003 έως και το 2012, είχε άφθονες “αθάνατες” στιγμές.
Είτε ήσουν με το μέρος του ήσυχου και ονειροπόλου Lucas, είτε σε έλκυε περισσότερο ο ατίθασος και επιπόλαιος Nathan, σίγουρα οι περιπέτειες των δύο ετεροθαλών αδερφών που ξεκίνησαν ως εχθροί, θα μείνουν για πάντα μέσα στην ψυχή και το μυαλό σου. Όχι μόνο λόγο των εξαιρετικών ερμηνειών από ολόκληρο το cast της σειράς, αλλά και για όλα τα σημαντικά και σοβαρά μηνύματα που κατάφερε να περάσει στους τηλεθεατές της.

Προσωπικά, το One Tree Hill, εκτός από την αγαπημένη μου σειρά, αποτελεί και κατά κάποιο τρόπο, σημείο-σταθμό στη ζωή μου. Παρακολουθώντας τον Lucas, τον Nathan και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες να κυνηγούν τα όνειρα τους, να μαθαίνουν να αγαπούν, να αποδέχονται, να βοηθούν, να σέβονται, να επιμένουν, έμαθα να κάνω και εγώ το ίδιο.

Επεισόδιο 3×16, λοιπόν, και οι μαθητές του λυκείου του Tree Hill έχουν μόλις ηρεμήσει από την πρόωρη προβολή των βίντεο που είχαν αποθηκεύσει μέσα σε μια χρονοκάψουλα που θα έπρεπε να ανοιχτεί ογδόντα χρόνια μετά. Όλοι οι χαρακτήρες είναι επηρεασμένοι από τις αποκαλύψεις που έφεραν για κάθε έναν τους τα βίντεο αυτά, κανένας περισσότερο από τον περιθωριακό και καταθλιπτικό Jimmy Edwards, ο οποίος μετά από χρόνια ενδοσχολικής βίας και κακοποίησης (ή με πιο σύγχρονη ορολογία, bullying) αποφασίζει να εισέλθει στο σχολείο του με όπλο, το οποίο και χρησιμοποιεί μετά από λεκτικές επιθέσεις συμμαθητών του.

Το σχολείο εκκενώνεται, καλούνται οι ειδικές δυνάμεις, και οι μόνοι μαθητές που δεν πρόλαβαν να βγουν εγκαίρως είναι κλειδωμένοι στο κέντρο ενισχυτικής διδασκαλίας και κρύβονται από τον άγνωστο προς αυτούς εγκληματία. Ανάμεσα σε αυτούς, η Haley, σύζυγος του Nathan, ο Mouth, κολλητός του Jimmy και… ο ίδιος ο Jimmy.

Κατά την διάρκεια του επεισοδίου η κατάσταση χειροτερεύει όταν ο Nathan μπαίνει μέσα στο σχολείο για να βγάλει έξω την Haley, το οποίο οδηγεί τον Jimmy σε μια κρίση απελπισίας κατά την οποία αποκαλύπτει τι έκανε και τους απειλεί όλους με το όπλο.
Στη συνέχεια, εξηγεί τους λόγους που έφτασε σε αυτό το σημείο και μιλάει για όλα τα χρόνια σωματικής βίας και όλες τις ψυχοσωματικές ασθένειες που του δημιούργησαν, για όλους όσους των έβαλαν στο περιθώριο, για όλες τις φορές που προσπάθησε να σκοτώσει τον εαυτό του γιατί πίστευε ότι έτσι θα σταματούσε ο πόνος.

Κατηγορεί όλα τα άτομα στο δωμάτιο για την ευθύνη που έχουν για την κατάληξή του και τους προειδοποιεί ότι δεν είναι ο μόνος και πως σίγουρα δεν θα είναι ο τελευταίος, αφού όλοι τους έχουν φερθεί άσχημα ή/και έχουν αδικήσει κάποιον στο παρελθόν.

Οι χαρακτήρες αρχίζουν και καταλαβαίνουν το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσαν και σε προσπάθειες μετάνοιας παρακαλούν τον Jimmy να λήξει αυτήν την κατάσταση και να να παραδοθεί στην αστυνομία θυμίζοντας του πως έχει μια ολόκληρη ζωή μπροστά του και πως στην ουσία το Λύκειο είναι εφτακόσιες μέρες από τις είκοσι ή τριάντα χιλιάδες που έχουμε στη ζωή μας, το οποίο απορρίπτει με την απάντηση: «Ναι, άλλα πόσες από αυτές τις μέρες παίρνω πίσω;»

Όταν αρχίζουν να ακούγονται έντονοι ήχοι από τους διαδρόμους, ο Jimmy αποφασίζει να δει ποιος έχει μπει μέσα στο σχολείο και να τους αντιμετωπίσει. Φεύγοντας τους λέει πως θα τον θυμούνται όλοι σαν ένα τέρας για όσα έκανε, όμως αναρωτιέται πώς θα θυμούνται εκείνους.

Όσο η ένταση κορυφώνεται μαθαίνουμε ότι στο σχολείο είχε μπει ο Keith, ο θείος του Lucas, ο οποίος όταν ήταν έφηβος είχε βρεθεί ακριβώς στην ίδια θέση με τον Jimmy, και προσπαθεί μάταια να τον μεταπείσει, λέγοντας του ότι στην πορεία όλα «γίνονται καλύτερα».

Σε μια άκρως τραγική κατάληξη, ο Jimmy σπαράζει λέγοντας ότι πονάει πάντα μέσα του και ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να βελτιωθεί η ζωή του. Ζητάει συγνώμη από τον Keith και αυτοκτονεί.

Αναμφισβήτητα, αυτό το επεισόδιο έχει αμέτρητες δυνατές σκηνές, άπειρους ανατριχιαστικούς διαλόγους, όμως, για μένα, τίποτα δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει τα τρία δευτερόλεπτα στο τέλος του επεισοδίου που όλοι οι μαθητές πηγαίνουν στην οικογένεια και στους φίλους τους, ενώ η μητέρα του Jimmy στέκεται δίπλα τους ανίδεη, και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το παιδί της δεν είναι μαζί τους.

Δεν νομίζω πως θα μπορέσω ποτέ να περιγράψω τα συναισθήματά μου κατά τη διάρκεια αυτού του επεισοδίου. Σίγουρα δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια τους λόγους για τους οποίους ο δεκαπεντάχρονος εαυτός μου έκλαιγε για τέσσερις ώρες μετά το τέλος του ή τον λόγο που ξαφνικά την επόμενη μέρα στο σχολείο άρχισα να βλέπω τους συμμαθητές μου με πολύ διαφορετικό τρόπο από ό,τι την προηγούμενη. Νομίζω όμως, πως μπορείτε να καταλάβετε και αν ποτέ τύχει να δείτε αυτό το επεισόδιο είμαι σίγουρη ότι, επιπλέον, θα το νιώσετε.

Οι τελευταίες σκηνές συνοδευόντουσαν από ένα ποίημα που πήγαινε κάπως έτσι.
«Does this darkness have a name? This cruelty, this hatred. How did it find us?
(…)
When did we lose our way? Consumed by the shadows, swallowed whole by the darkness.
Does this darkness have a name?
Is it your name?»

Και θυμάμαι παράλληλα με τα δάκρυα στο πρόσωπο μου να κυλάνε και σκέψεις στο μυαλό μου.
Έχει όνομα αυτό το σκοτάδι;
Μήπως είναι το δικό μου;
Και θυμάμαι να διστάζω να πω το όχι…γιατί δεν ήμουν εντελώς σίγουρη ότι δεν ίσχυε το ναι. Ακόμη δεν είμαι.

Όμως από εκείνη την μέρα δεν έκρινα ξανά συνάνθρωπό μου για πράγματα που δεν μπορούσα ή δεν ήταν η θέση μου να καταλάβω. Από εκείνη την μέρα έμαθα να παρατηρώ λίγο πιο προσεκτικά τον κόσμο γύρω μου και να μην βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα για ανθρώπους ή καταστάσεις.

Εκείνη τη μέρα αποφάσισα ότι δεν θα ανέχομαι καμία μορφή βίας και ότι, όταν μπορώ, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να την σταματάω. Εκείνη τη μέρα αποφάσισα ότι δεν θέλω να είμαι πια ρατσίστρια.

Και ότι κάθε μέρα θα προσπαθώ να μην γίνει πότε το όνομά μου το όνομα εκείνου του σκότους.


ℬασιλική


 

 

 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicαπ 14/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: