Ο Μαρσέλ Μαρσώ, ο Μπιπ και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.|Σαν Σήμερα

Σαν σήμερα, 22 Μαρτίου, γεννήθηκε ο Μαρσέλ Μαρσώ. Ή αλλιώς, ένας άνθρωπος που απέδειξε περίτρανα πόσο λίγη σημασία έχουν οι λέξεις -τουλάχιστον συγκριτικά με τις πράξεις μας και όλα τα άλλα μέσα έκφρασής μας. Η φήμη του ως μίμος έφτασε στα πέρατα του κόσμου, ειδικά μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου θεωρείτο ο μόνος που ανέστησε την τέχνη του μιμικού θεάτρου. Πώς κατάφερε όμως να προσεγγίσει τόσον κόσμο, χωρίς στην τέχνη του να αρθρώνει λέξη;

Όλα ξεκίνησαν όταν ένα επτάχρονο αγοράκι γοητεύτηκε τόσο από τις ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν, που ντυνόταν σαν κι εκείνον και τον μιμούταν συνεχώς από τότε, χωρίς όμως να περιοριστεί εκεί. Το ταλέντο του στις μιμήσεις τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στο περιβάλλον του, όπου αναπαριστούσε συνεχώς ιστορίες και συναισθήματα. Δυστυχώς όμως, η έναρξη του πολέμου έβαλε τέλος στα όνειρά του να ασχοληθεί με το θέατρο.

Καθότι Εβραίος, αναγκάστηκε να αλλάξει το επώνυμό του από Μανζέλ σε Μαρσώ, για να προστατευτεί από τις διώξεις. Ο πατέρας του δεν κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παρ’ όλα αυτά, ο Μαρσώ παρέμεινε δυνατός και αντιτάχθηκε όσο μπορούσε στον εχθρό. Έγινε μέλος της Ρεζιστάνς (Γαλλική Αντίσταση) αλλά και σε άλλες οργανώσεις. Ακόμη, το ταλέντο του στην υποκριτική τον βοήθησε να σώσει και άλλες ζωές.

Συγκεκριμένα, κατάφερε να σώσει πολλά παιδιά μεταφέροντάς τα σε ασφαλές έδαφος, κάνοντάς τους μιμήσεις κατά τη διάρκεια της αποστολής του. Στα παιδιά δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις ένα επικίνδυνο σχέδιο απόδρασης ώστε να συνεργαστούν χωρίς να τρομάξουν. Έτσι εκείνος, για να τα καθησυχάσει και να τα διασκεδάσει, τους έκανε μιμήσεις καταφέροντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Άλλοι τρόποι για να σώσει παιδιά ήταν να παριστάνει τον πρόσκοπο ή ακόμα και να πετάει μπάλες εκτός συνόρων, ώστε να τρέξουν να τις πιάσουν. Μάλιστα, ο ξάδερφος του Μαρσώ, Ζωρζ Λουανιέ, δήλωσε πως τα παιδιά αισθάνονταν ασφάλεια κοντά του και τον αγαπούσαν.

Μετά τον πόλεμο, ο Μαρσώ άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική. Σπούδασε και ύστερα δημιούργησε τον χαρακτήρα του Μπιπ, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον Τσάρλι Τσάπλιν. Ο κλόουν με το λευκό πρόσωπο και το καπέλο από μετάξι, έγινε πασίγνωστος και καθιέρωσε τον Μαρσώ στο χώρο του μιμικού θεάτρου για περίπου έξι δεκαετίες. Εκατοντάδες θέατρα υποδέχτηκαν τον Μπιπ και εκατομμύρια καρδιές συγκινήθηκαν αλλά και γέλασαν με τις περιπέτειές του.

Εφόσον, λοιπόν, ο Μαρσώ είχε δημιουργήσει το στίγμα του, η καριέρα του συνεχίστηκε. Έπαιξε σε πολλές ταινίες, ενώ ίδρυσε και τη δική του διεθνή σχολή μιμοδράματος, στο Παρίσι. Έκανε επίσης πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις, καταφέρνοντας να βραβευτεί από την πρώτη του κιόλας φορά στο γυαλί. Το παράξενο είναι ότι ενώ συνάντησε δεκάδες διάσημους καλλιτέχνες, είδε το ίνδαλμά του, τον Τσάπλιν, μόνο μια φορά στη ζωή του – και μάλιστα τυχαία, στο αεροδρόμιο.

Σύμφωνα με τον Μαρσώ: “O Μπιπ επιτρέπεται να πάει παντού και να ονειρευτεί όσα όνειρα θέλει”. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που ο ρόλος αυτός εμφύσησε πλήθος συναισθημάτων στους θεατές, μεταξύ άλλων και την ελπίδα. Άλλωστε, η μίμηση και η έκφραση των συναισθημάτων -πάλι σύμφωνα με τον Μαρσώ- δεν είναι σαν τις λέξεις. Είναι ίδια για όλους μας, και κυρίως το μεγαλύτερο δείγμα ανθρωπιάς.


₭ΑΤΕΡΙΝÂ


 

 

 

©Κατερίνα, Topicαπ 22/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s