Μια ματιά στη Βουδαπέστη. | Topic Travellers

Αναχώρηση. Μια λέξη που υποδηλώνει με σαφήνεια την μελαγχολία του αποχωρισμού.

Την γνώρισες ένα απόγευμα και σε εντυπωσίασε με την πρώτη ματιά. Σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, πρόλαβες να εξερευνήσεις τις ομορφότερες και εντυπωσιακότερες πτυχές της. Μια θυελλώδης σχέση με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης, τρεις μέρες από την έναρξή της. Και όταν επιβιβάζεσαι στο τρένο της αναχώρησης, και οι εικόνες έξω από το παράθυρο του τρένου της αποχώρησης δεν συμβαδίζουν με τον εσωτερικό σου κόσμο, μπορείς μονάχα να μελαγχολείς…

Ίσως και να μιλούσα για κάποια γυναίκα, ίσως και να ήταν η όμορφη Βουδαπέστη την οποία αποχωρίστηκα σήμερα. Καθ’οδόν για την Βιέννη, έχω αρκετό χρόνο να συλλογιστώ τα όσα συνέβησαν σε τόσες λίγες μέρες.

Γιατί η Βουδαπέστη μού έδειξε την όμορφη πλευρά της, με την φιλόδοξη και αρχαιόφιλη αρχιτεκτονική της, χαρακτηριστικό που της προσέδιδε τον αρχοντικό αέρα μιας αυτοκρατορίας, όπως κάποτε ήταν, την εκλεπτυσμένη αισθητική που κοσμούσε το κάθε τι, τις ιδιαίτερες γεύσεις της στην παραδοσιακή κουζίνα της, αλλά και την ιδιαίτερη γαλήνη που επικρατούσε στο νησί της Μαργαρίτας.

Όμως, η Βουδαπέστη μού έδειξε και το άσχημο πρόσωπο της, αφού στους δρόμους της μπορούσες να βιώσεις την ταχεία εναλλαγή ανάμεσα στον θαυμασμό και την απογοήτευση. Κάτω από τα ίδια κτίρια που προκαλούσαν εντυπώσεις, στεγάζονταν πρόχειρα, σε άθλιες συνθήκες, δεκάδες άστεγοι άνθρωποι. Τα πρόσωπα των ανθρώπων ήταν σκυθρωπά, μέχρι που συνειδητοποιούσαν ότι είσαι ξένος και αποκτούσαν μια πλασματική, τυποποιημένη ευγένεια που με απογοήτευσε, συγκρίνοντας τη συμπεριφορά αυτή με την απλόχερη ευγένεια των παρεξηγημένων Σέρβων.

Και έφτασα απέναντι από τα ανάκτορα, χτισμένα στις όχθες του Δούναβη. Ένα κάστρο σαν κατασκευασμένο από κόκαλα, που θα μπορούσε κανείς να παρατηρεί και να θαυμάζει την κάθε λεπτομέρεια για ώρες ολόκληρες. Γύρω μου, τουρίστες να ρέουν ορμητικά έξω από λεωφορεία και από μετρό, μια οχλαγωγία που απαιτούσε μια φωτογραφία με τα ανάκτορα, και ύστερα έφευγε, έτσι απλά… Τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι αν είμαι διαφορετικός από τους υπόλοιπους επισκέπτες, με την ανάγκη μου να αγγίξω την πόλη με την προσήλωσή μου προς αυτή, όπως άγγιξε και αυτή εμένα από την πρώτη στιγμή. Ίσως να μην μπορώ να κάνω τίποτα. Ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπων το δικό μου άγγιγμα να μην είναι αισθητό, να μην έχει σημασία. Η Βουδαπέστη είναι μια όμορφη γυναίκα τελικά…

Αναχώρηση, αποχώρηση, μελαγχολία. Αλλά και προσμονή.

Προσμονή για τις επόμενες Ιθάκες…


Ѧλέξανδρος

Φωτογραφία εξωφύλλου του ίδιου


 

 

 

 

 

 

©Αλέξανδρος, Topicαπ 25/3/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s