Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν
μονάχα για να φύγουνε, καρδιές λαφρές καθώς
μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν
χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε: “Εμπρός!”

– Charles Baudelaire, Απόσπασμα από “Το ταξίδι”

Οι ναυτικοί έχουν ένα συγκεκριμένο μαράζι. Όταν είναι στη θάλασσα, τους λείπουν συνεχώς αυτά που άφησαν πίσω. Έλα όμως που όταν γυρίσουν, θέλουν πάλι να νιώσουν σανίδι καραβιού κάτω απ’ τα πόδια τους! Έχουν μέσα τους αυτό το σαράκι που θα τους τρώει ούτως ή άλλως. Ξέρουν ότι αν φύγουν θα νιώθουν νοσταλγία, όπως ξέρουν πως δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς. Ο Πασχαλίδης το διατυπώνει πιο μουσικά: “Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι, μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη…

Είμαστε και εμείς, που όσο είμαστε σε ένα μέρος θέλουμε να πάμε σε άλλο. Δεν είμαστε σαν τον Οδυσσέα, διότι εμείς διψάμε και για την Ιθάκη και για τα ταξίδια – κι ας μην είμαστε ναυτικοί. Είμαστε απλά από εκείνα τα άτομα που αφήσαμε κομμάτια της καρδιάς σας σε διάφορα μέρη. Όσο μένουμε κάπου για πολύ, το μικρόβιο της φυγής ξυπνάει μέσα μας. Κι όταν φύγουμε, σημειώνουμε στην ατζέντα του μυαλού μας να ξαναγυρίσουμε. Άραγε, το μυαλό μας θα είναι ποτέ στο ίδιο σημείο με το σώμα μας; Πού είναι τελικά το σπίτι μας; Γιατί δε νιώθουμε ποτέ ολοκληρωμένοι;

Κι όμως, αν δεν υπήρχε μέσα μας η φλόγα για το καινούριο, το διαφορετικό, δε θα είχαμε καν ξεκινήσει να γνωρίζουμε άλλους τόπους. Από τη στιγμή που θα αγαπήσουμε πάνω από έναν τόπο, είμαστε και ικανοί να συνεχίσουμε να μοιράζουμε την αγάπη μας σε περισσότερους. Αλλά γίνεται να μοιράσεις την αγάπη; Δε νομίζω – ποιος μπορεί να μοιράσει το άπειρο; Η αγάπη απλώς πολλαπλασιάζεται και οι εμπειρίες μας πληθαίνουν.

Εσύ που είσαι σαν κι εμένα, που νιώθεις να αγαπάς πολλά μέρη, που δε ζεις χωρίς ταξίδια και που μόνο μέσα στα αεροπλάνα νιώθεις σαν στο σπίτι σου, μην μελαγχολήσεις. Δεν είσαι μισός, ούτε λειψός. Είσαι μια οντότητα ακόμα πιο ολοκληρωμένη, γιατί άνοιξες τα φτερά σου. Όπου πας, δημιουργείς αναμνήσεις που θα μείνουν στην καρδιά σου ως πολύτιμοι θησαυροί, που ίσως αλλάξουν τη ζωή σου. Κάνεις άτομα από διάφορους τόπους να ανυπομονούν να σε ξαναδούν. Στην πραγματικότητα, δεν σπας σε κομμάτια, αλλά ανακαλύπτεις τον εαυτό σου. Ίσως μάλιστα ανακαλύπτεις πτυχές που δε γνώριζες ότι υπάρχουν.

Όταν δεν μπορείς να προσδιορίσεις αν αυτή σου η τάση είναι ευλογία ή κατάρα, να σκεφτείς πως τίποτα που αξίζει δεν αποκτάται χωρίς κόπο. Όλα τα μέρη που είδες και οι άνθρωποι που συνάντησες, όλες οι εμπειρίες που έζησες πέρα από τη “ζώνη άνεσής” σου, διαμόρφωσαν αυτό που είσαι σήμερα και για το οποίο πρέπει να καμαρώνεις. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περάσεις σε ένα μέρος, για αυτό τόλμα να πας όσο πιο μακριά μπορείς. Είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα στη ζωή για τα οποία δεν πρόκειται να μετανιώσεις.


₭ΑΤΕΡΙΝÂ

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

 

©Κατερίνα, Topicαπ 5/4/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: