«Είμαστε αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι»

“Δείξε μου ένα παιδί μέχρι 7 χρονών, και θα σου δείξω τον ενήλικα που θα γίνει” είπε ο Αριστοτέλης. Μπορεί να είναι από τους σπουδαιότερους φιλόσοφους και επιστήμονες της αρχαιότητας, αυτό όμως δε μας υποχρεώνει να αποδεχτούμε άκριτα τα λεγόμενά του. Θα λέγαμε, μάλιστα, πως ρόλος του φιλόσοφου είναι να διατυπώνει τροφή για σκέψη και όχι αμετακίνητες απόψεις. Παρ’ όλο, λοιπόν, που σέβομαι τα γνωμικά και το έργο του, εν τέλει θα διαφωνήσω με τη συγκεκριμένη άποψη.

Αν εμείς οι σπουδαστές παιδαγωγικών και κοινωνικών επιστημών έχουμε φάει κάτι στα μούτρα με τη σέσουλα, είναι η ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη ότι η παιδική σου ηλικία καθορίζει (σε μεγάλο βαθμό) το ποιος θα είσαι. Σίγουρα τα πρώτα σου χρόνια όπου μαθαίνεις τον κόσμο γύρω σου είναι καθοριστικά. Σίγουρα όταν μάθεις κάτι πρώτο, είναι δύσκολο να το αντικαταστήσεις με κάτι άλλο. Για αυτό άλλωστε γίνεται τόσος ντόρος για τη σωστή ανατροφή των παιδιών. Όλα αυτά είναι αποδεδειγμένα, όμως είναι και απόλυτα;

Σίγουρα όχι. Καμία έρευνα, καμία αντίληψη και κανένα γνωμικό δεν ξεπερνούν την ανθρώπινη θέληση. Έχω δει και έχω διαβάσει για άτομα που η παιδική τους ηλικία ήταν γεμάτη δυστυχίες και τραύματα, και όμως τα κατάφεραν να γίνουν δυνατοί και ευτυχισμένοι ενήλικες. Αυτό δεν είναι κάποια ουτοπία ή κούφια λόγια, αλλά η πραγματικότητα. Σίγουρα δε γίνεται χωρίς στήριξη ούτε από τη μία μέρα στην άλλη, ένα όμως είναι σίγουρο…

Είμαστε αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι.

Ένα παιδί δεν μπορεί να αντιδράσει τόσο εύκολα, ούτε έχει τα μέσα να αλλάξει τη ζωή του, για αυτό και θα επηρεαστεί από όσα συμβαίνουν γύρω του. Όλη μας η ζωή όμως δεν αποτελείται απλώς από αλλαγές, αλλά είναι η ίδια μια συνεχής αλλαγή. Τα δεδομένα που ίσχυαν όταν ήμασταν παιδιά δεν ισχύουν κατ’ ανάγκη και τώρα. Και να ισχύουν όμως, ένα (τουλάχιστον) έχει αλλάξει.

Μεγαλώσαμε πια. Όσο τρομακτικό ακούγεται, άλλο τόσο λυτρωτικό είναι στα αλήθεια. Εμείς είμαστε κύριοι της ζωής μας. Ναι, κάποια πράγματα όπως το παρελθόν μας και ορισμένες από τις συνθήκες του παρόντος μας, δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Μπορούμε όμως να ελέγξουμε τις επιλογές και τις αποφάσεις μας. Να προσπαθήσουμε να απαλλαγούμε από τα βαρίδια που μας φόρτωσαν.

Το να ρίχνουμε την ευθύνη στα παιδικά μας βιώματα όταν δε μας αρέσει αυτό που είμαστε σήμερα, μας ανακουφίζει κάπως επειδή νιώθουμε ότι δε φταίμε εμείς, άρα γιατί να το αλλάξουμε; Η θλίψη για τη ζωή μας μπορεί να γίνει εθιστική, να μας καθηλώνει στην απραξία. Το να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο όμως είναι θέμα μιας απόφασης: να σπάσεις τα δεσμά σου!

Μην ακούσεις τον Αριστοτέλη σε αυτό το κομμάτι. Τα τραυματικά σου βιώματα δεν είναι δικό σου φταίξιμο, η θεραπεία σου όμως είναι δική σου ευθύνη. Θα αφήσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου να καθοριστεί από συνθήκες στις οποίες τυχαία βρέθηκες ως παιδί;

Η ζωή πάντα σου δίνει άλλη μια ευκαιρία. Το “αύριο”…


₭ΑΤΕΡΙΝÂ

Artwork by: Maria Korompili


 

 

 

 

 

 

 

©Κατερίνα, Topicαπ 19/4/19

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s