Σε τροχια…

Κάθε μέρα η ίδια λούπα. Κάνω εγώ κάτι λάθος ή μήπως είναι όλα λάθος;
Άκρα παράλυτα, σαπισμένη ψυχή, μυαλό δύο βήματα πριν την παράνοια, τι άλλο μένει να περιμένω;
Βγαίνω στο δρόμο και παρατηρώ πρόσωπα και κινήσεις, όλα φαντάζουν νευρικά και θλιμμένα και κάπως νιώθω ότι δεν έχει μείνει πια κάτι να περιμένω…

Σε μια τροχιά προς τα πίσω, σε μια τροχιά προς το πουθενά, σε μια λούπα που μέρα με τη μέρα μας κλέβει όλο και περισσότερη ουσία. Εκεί νιώθω ότι είμαστε.

Και πλέον προσπερνάω το αγαπημένο μου τραγούδι όταν μπαίνει στο κινητό. Βαριέμαι να δω επεισόδιο από την αγαπημένη μου σειρά. Πλέον τα χαμόγελά μου είναι κάπως ψεύτικα, τα αστεία μου βεβιασμένα και η προσπάθειά μου να πείσω ότι είναι όλα καλύτερα πονάει σαν διάολος.

Και βλέπω το βλέμμα σου, πώς σκανάρει την ψυχή μου κι αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνεις το πώς αυτή η τροχιά, η οποία με οδηγεί στο πουθενά, αυτή η τροχιά από την οποία δεν ξέρω πως να ξεφύγω- με σκοτώνει.

Τι άλλο να περιμένω; Η ίδια μου η ζωή έχει γίνει το αγαπημένο μου κομμάτι, το οποίο αλλάζω κάθε φορά που μπαίνει στο κινητό. Η φωτιά μέσα μου σβήνει, και νομίζω ότι μαζί της σβήνω κι εγώ. Νομίζω ότι μαζί της σιγά σιγά σβήνει ο ήλιος.


₦ικήτα

Artwork by: Sketchy Aboundance


 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicap 10/5/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s