Η ιστορία πίσω από τα παραμύθια των αδερφών Grimm.

Οι αδελφοί Grimm είναι δύο λαογράφοι του 19ου αιώνα, οι οποίοι κάνουν το γύρω της Ευρώπης (κυρίως της κεντρικής) και συλλέγουν ιστορίες και τοπικούς μύθους του μεσαίωνα, ώστε να μη χαθούν στο πέρασμα του χρόνου. Ο τρόπος που σκέφτηκαν  για να διατηρήσουν αυτές τις ιστορίες ζωντανές είναι να τις μετατρέψουν σε παιδικά παραμύθια. Μερικά από τα πιο γνωστά τους είναι η Σταχτοπούτα, η Ωραία Κοιμωμένη, η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ, η Ραπουνζέλ και ο Πρίγκιπας βάτραχος. Ωστόσο, για να μετατραπούν αυτές οι ιστορίες σε παραμύθια έπρεπε να ωραιοποιήσουν τη φρικαλεότητα τους, χωρίς να αποποιήσουν της αλήθεια τους.

Χαρακτηριστικό των περισσότερο παραμυθιών είναι το σκοτεινό, τρομακτικό και επικίνδυνο δάσος. Εκεί που η Κοκκινοσκουφίτσα συναντά τον κακό λύκο, εκεί που ο Χάνσελ και η Γκρέτελ εγκλωβίζονται στο σπίτι της κακιάς μάγισσας, εκεί που οι πρίγκιπες αντιμετωπίζουν τα πιο άγρια θηρία για να φτάσουν στις αγαπημένες τους. Ο λόγος γίνεται για το δάσος που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας και είναι γνωστό ως “Μαύρο Δάσος” ή “Μέλας Δρυμός”. Το δάσος αυτό έχει τόσο πυκνές φυλλωσιές που με τα βίας επιτρέπει στο φως του ήλιου να το διαπεράσει. Το σκοτάδι του, λοιπόν, ήταν η καλύτερη διαφυγή για τα φρικιά / τέρατα της εποχής και η μεγαλύτερη έμπνευση για τους τοπικούς μύθους. Οι παρατρεγμένοι της μεσαιωνικής κοινωνίας, είτε εξαιτίας μίας σωματικής ιδιομορφίας τους (νάνοι), είτε του φύλου και της ευφυίας τους (μάγισσες) είχαν βρει καταφύγιο στο “Μέλα Δρυμό” γεγονός που το καθιστούσε ακόμα πιο φρικιαστικό.

Σε δύο από τα παραμύθια που προανέφερα υπάρχει ένα κοινό στοιχείο. Ενώ οι πρωταγωνίστριές μας θεωρούνται νεκρές είτε πεσμένες σε βαθύ ύπνο για πολλά χρόνια, ξυπνούν με ένα φιλί του αγαπημένου τους πρίγκιπα (Χιονάτη, Ωραία Κοιμωμένη). Αυτός είναι ο τρόπος του μεσαίωνα για να εξηγήσει το -συνηθισμένο για εμάς- κόμμα. Οι γυναίκες βρίσκονται σε κατάσταση όπου οι αισθήσεις τους δε λειτουργούν σε αντίθεση με τα ζωτικά τους όργανα. Ωστόσο, βρισκόμαστε σε μία εποχή όπου το ανθρώπινο σώμα δεν έχει ανοιχτεί, η ανατομία δεν έχει εμφανιστεί, βασιζόμαστε επομένως μόνο στις εξωτερικές ενδείξεις. Έτσι οι γυναίκες θεωρούνται νεκρές αλλά ο πρίγκιπας δεν τις ξυπνά με ένα φιλί, όπως παρουσιάζεται στα παραμύθια. Εδώ έχουμε μία ιστορία ασέλγειας του άνδρα πάνω στο ακίνητο γυναικείο σώμα, μία ιστορία βιασμού, μία ιστορία νεκροφιλίας. Σημείο κατατεθέν των παραμυθιών αποτελεί λοιπόν και ο όμορφος, επιβλητικός, γενναίος πρίγκιπας που καλείται να δώσει το ευτυχισμένο τέλος στην εκάστοτε ιστορία. Συνήθως πάνω σε άσπρο άλογο, είναι αυτός που διαλέγει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Ο λόγος εδώ γίνεται για τον άρχοντα φεουδάρχη που είναι κύριος και αφέντης ολόκληρης της περιοχής, των εκτάσεων αλλά και των ανθρώπινων σωμάτων της.


ℇstella


 

 

 

 

 

 

©Estella, Topicap 19/5/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s