Αποκοιμισμένοι πόθοι.

Τις βραδιές που η αϋπνία δανείζεται το πρόσωπό σου
και το παραδομένο μου κορμί νοσταλγεί την αγκαλιά σου
νιώθω τις μνήμες μου να πνίγονται
στον γεννημένο από απόσταση ωκεανό.

Σφίγγω τα σκεπάσματα γύρω μου
ελπίζοντας να πλάσω τη μορφή σου,
αναπνέω μανιωδώς
μήπως καταφέρει ο ανοιξιάτικος αέρας
να αναμιχθεί με το άρωμά σου
και φτάσει λυτρωτής επάνω μου.

Στα χείλη μου οι στίχοι για τον έρωτα που αγωνιώ να ζήσω
μα οι παλάμες μου προκλητικά κενές από τις δικές σου
και το σώμα μου πιασμένο σε τρικυμία
πλέει ανήμπορο στο φάρο της αύρας σου.

Καταβεβλημένος από την έλλειψη αποκοιμάμαι
μόνο για να ξυπνήσω ελπίζοντας
πως η ηλιαχτίδα που θαμπώνει τα μάτια μου
δεν είναι παρά μια τούφα από τα ξανθά μαλλιά
εκείνης που με προστατεύει
από τον πιο υπαρκτό εφιάλτη.


Σίσυφος

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 23/5/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s